9.45 Vapuru

Üç gün’lük dünyada bir günlük yılbaşı diye iki yıldır her yılbaşında naçizane düşüncelerimi paylaşıyorum.     Takvim de yıllara bi çentik daha atıyoruz. Şarkılara çakmakla eşlik edildiği günlerden telefonun led ışıklarıyla eşlik edildiği günlere geldik.  Kimimiz daha liseyi bitirip üniversiteye adım atmış, kimimiz ilk iş deneyimini yaşıyor, bir diğerimiz en güzel yılını geride bırakıyor belki de. Ya da en bahtsız bir yılı…  Benim için ise inanılmaz derece de hem iş hem özel yaşamımda renkli bir yıl oldu. Ayları bir süre siyah renklerle geçirmiş olsam da yılı kalıcı beyaz renklerle tamamlıyorum. Belki de beyazı net bir şekilde farketmek için siyahı yaşamak gerekiyordu!  Sevgili dostlar; yıllar geçiyor. Yaralar artıyor ve biz insan oldukça vaktimizde aynı orantıda azalıyor. Bu bilinçle yaşamak bunu bilerek nefes almaya devam etmek, birgün bilinmez şekilde her şeyin son bulacağı, hayatı kılınabilir yapıyor.   Hayaller kuracağız. Bunlar için e...

''Otursak bir akşam üzeri, sen bana hiç bilmediğim bir hikaye anlatsan. Bildiğim bir hikayede anlatsan, ben bilmezden gelirim. Söz...'' Edip Cansever Yorulduk. Yaşadığımız asırdaki kalabalıktan, fena işlerden, savaşlardan, basit yere kırılan kalplerden, altı üstü bir ömür hayatlarda kopan dev kıyametlerden... Yalnızda değiliz, hangi kalbe dokunsak bir yara.     İnsan çok çabuk pes ediyor. Yakınıyor, sızlanıyor, ağlıyor. Neden? Bir şeyler bitti, birileri gitti diye. Sonuç? Hüzün, ağrı, acı vesaire. Halbuki yaşanan herşeyin bir sebebi var. Her karanlığın sonunun aydınlık olduğunu, şerin ardında bir hayrın saklı olduğunu bildiğimiz halde hemen ipleri salıveriyoruz. Nitekim bütün acılar, bir gün geçiyor. Sonra dert yandığımız günlere ''değmezmiş'' diye tekrar göz kırpıyoruz. Yakın bir arkadaşım;  ''Nasıl oluyorda seni üzenlere kızmıyor, ümitsizliğe hiç düşmüyorsun'' demişti.  Ona sevdiğim bir yazarın sözüyle...

   ''Çaba gösterdiğimiz her şey bir gün bir boşlukta bitiyor. Yıl göstergesinde değişen bir sayı karakterimizde değişkenlik göstermesin. Yeni yıl kaç ortalı olduğunu hayata veda edene dek bilmeyeceğimiz defterin diğer orta bölümüne geçmektir. Hatalar yapılır.Yapılmalı da! Bir daha ki sefere hatırlanıp yapılmaması için. Bu yılda gerçekleşmesi pek mümkün olmayacak klişe dilekler yerine tek temennim var. Kırmayın. Çünkü kalpler Allah'ın elindedir. Tabi inanıyorsanız.'' diye bitirmiştim, geçen yıl ki yazımı.    Koca gibi gözüken bir yıl daha, geçiş hızını bozmayıp yeni yıla bıraktı kendini. Kalpler yine kırıldı. Geçmeyecek sandığımız acılar yine geçti. Kesin ki bazı duyguların bir vadesi var...    Şükür ki bir yıl daha gördük. Hayaller, umutlar, hedefler... Yeni yılla birlikte tazeleniyor. Çevremizde her şeyin çok güzel olacağına inandıranınız olunca, her şey gerçekten çok güzel oluyor. Geçenlerde okudum. ''Ortaokula başlayan kızına öğüt veren bir a...

   Sonbaharın gelişini usul usul hissettiren rüzgar Moda sahilini aralıyordu. Üç kişilik hikayede bir kişi mutlu olur demişti, yıllar önce şu an oldukları yerde. ‘’Çok uzun zaman oldu’’ Bazı cümlelerde büyük hayal kırıkları gizli olduğu gibi bir o kadar büyük haklılıklar saklıdır. ‘’Öyle’’ Birisi ne söyleyeceğini bilemiyor. Öteki sindirmiş olduğu acıdan bi eser ve yıllar önce ettiği kelamın haklılığıyla sahilin tadını çıkarıyordu. Ne söylense, ne dilense safi rüzgardı onun için, şimdi… Uzun uzun cümleler kuruldu. Kısa kısa pişmanlık kelamları edildi. Keşkeler, ölmeler, yeni başlangıçlar… Yıllar önce aldatılmışlığın yıllar sonra ki telafisini giderebilmek adına söylenecek her şey söylendi. Ne söylense bir tesiri olmayacağından bi haber… ‘’Geç oldu. Gitmem gerek’’ dedi, öteki. Bir karşılık beklemeden kalktı. Kadıköy rıhtımına doğru ilerlerken, önce aklına sonra gönlüne düşmüş insandan gelen mesaj, yıllar önce isyan ettiği yerde koca bir...

‘’Nefes aldıkça yaklaştığımız sonun endişesine kapılmayıp,  gafletine de düşmeden! İşte o zaman an’ı yaşayabiliriz’’ demişti bir öğle yemeği çıkışında. Çeyrek saatlik konuşmasından bir tek bu cümle kaldı aklımda. Odaklanamıyordum. Gözlerine baktıkça aklıma dolaşan geçmiş, dudaklarının arasından çıkan kelimeleri karartıyordu. Yemek çıkışı ayaklarımın götürdüğü yere giderken; unutmak ne büyük nimet! diye geçirdim aklımdan. Geçmişte eylemleriyle kederin sebebi olan insanın şimdiki zamanda bir anlam ifade etmemesi gibi…        İnsan düşünceleriyle ağlar. Düşünceleriyle güler. Düşünceleriyle aşık olur. Aynı şekilde de düşünceleriyle hayatı kendine zindan eder.  Nefes aldığımız her an geçmişe iz bırakıyoruz. Ve nefes aldığımız her saniye geleceğe adım atıyoruz. Hiç geçmeyecek sandığımız acıları düşünelim. Ya o acılar hiç aklımızdan çıkmasaydı. Aradan geçen günlere, aylara, yıllara rağmen tesirini hiç kaybetmeseydi. Her saniye aklımızda olsaydı. ...

Büyüyoruz. Gülüyoruz. Ağlıyoruz. Bazılarımız çok ağlıyor. Seviyoruz. Seviliyoruz. Sevişiyoruz. Acı çekiyoruz. Hiç bitmeyecek gafletine düşüyoruz. Okuyoruz. Bazılarımız hiç okumuyor. Haftanın kırkbeş saatini hayatımızı kazanmaya harcıyoruz. İhmal ediyoruz. İhmal ediliyoruz. Seviniyoruz. Sevindiriyoruz. Üzülüyoruz. Bazılarımız çok üzüyor. Başımızı omuzlara yaslıyoruz. Başlar omzumuza yaslanıyor. Her şey geçiyor. Her şeyin geçmesine vesile oluyoruz. Yardım bekliyoruz. Yardım ediyoruz. Bazılarımız hiç yardımcı olmuyor. Umutlanıyoruz. Umutlandırıyorlar. Hayal kırıklığına uğruyoruz. Hayal kırıklığına uğratıyorlar. Hayallerimizi gerçekleşiyoruz. Hayallerimizi gerçekleştiriyorlar. Yaşlanıyoruz…        Çaba gösterdiğimiz her şey bir gün bir boşlukta bitiyor. Yıl göstergesinde değişen bir sayı karakterimizde değişkenlik göstermesin. Yeni yıl yeni bir sayfa değildir! Yeni yıl kaç ortalı olduğunu hayata veda edene dek bilmeyeceğimiz defterin bir diğer orta bölümü...