Yelkovanın akreple mücadelesi gece yarısını geçmiş. Sessizlik stabil seviyede. Pencereden yansıyan yağan yağmura yakışacak en makulu çay demleyip kitap okumak diye düşündü. Ocağa demliği koyar iken telefonundan ‘’bi bak’’ tonu sesleniyordu. ‘’Nefes alamıyorum. Sana ihtiyacım var. Gelsen yanıma şimdi.. şimdi diyorum.’’ Düşündü. Gitmeli miydi ya da neden gitmeliydi? Yardıma ihtiyacı olana destek olmak insanlık görevi miydi? Bunun için bir neden şart değil miydi? Giyindikten sonra ocağı kapatıp çıktı. Yağmur durmuştu. Toprak kokusunun keyfini çıkarma vaktiydi. yoksa beton kokusu mu? Kadıköy’ün izbe yerlerinden geçmesine rağmen gece canlılığından bir şey kaybetmemişti. Yürüyüşüne ‘’Trista Prettman’’ Song for The Rich ile eşlik ediyordu. Hava bulantılı. Düşüncelerden farksız… Hayat ne zaman nerede bulunacağından habersiz olmaktan başka neydi? Şarkı bitmeye yakın rıhtıma ulaştı. Her zaman ki bankta Haydarpaşa yörüngesinden İstanbul’u s...
Burada yazılanların tümü hayat mahsülüdür..