9.45 Vapuru

Konak meydanında insanları seyre dalmıştı. Bankta kaç saattir oturduğunu hatırlamıyordu. Çok mu huzursuzdu? Yoksa yaşadığı olayı hak etmediğini düşündüğü için çok mu mutsuzdu? Ayrımsayamıyordu.    İntiharı düşündü. Ama nasıl? Bileklerini kesmek geldi aklına. Yapamazdı çünkü kan görmeye dayanamazdı. Bir kutu hapı yutmak fikri geldiği an uzaklaştı. Hastalandığında bir tableti zor yutabilmiş akabinde kusarak çıkarmıştı. Çalıştığı kurumun terasından atlamayı düşündü. Yükseklik korkusundan ötürü daha atlamadan baygınlık geçirebilirdi. Kordon da, ayağına taş bağlayıp denize atlasa muhtemelen çevrede kahramanlık için bekleyen centilmenler boğulamadan onu kurtarırdı. Son çare eve gidip kapıyı bacayı kapattıktan sonra ocağı sonuna kadar açıp ölümü beklemeyi akıl etti. Ardından ödenmeyen faturalar yüzünden bir aydır gazının kesik olduğu geldi aklına.    Mutsuzluğu bir kat, huzursuzluğu iki kat, içindeki ağrının yoğunluğu ise tahammül sınırlarını aşarak arttı....

Ezan sesine uyandım. Ses camiden değil telefonumdan geliyordu. Vakit girmiş güneşin çıkmasına yaklaşık iki saat vardı. Ne zaman uyuduğumu düşünmeye çalışırken mutfağa doğru yöneldim. Isıtıcıya kahve için su koyarken hatırladım. Uzun bir telefon trafiğinden sonra gözümü kapatmış dünya telaşı üzerine hiç bir şeye kafa yormayarak uyuya kalmıştım.    Dört saatlik aradan sonra çaresizlik yeniden başlıyordu. Çaresizlik içinde umutsuzdum. Çıkmaz sokağın çıkmazında, Uçurumun bittiği yerdeydim. Bunun şerefine güne şekersiz sade bir kahveyle başlamak şart olmuştu.    Isınan suyla kahvemi hazırladıktan sonra cadde ışıklarının aydınlattığı salona geçtim. Saatin,  ortamın, yükselen ambulans sireninin ve haleti ruhiyemin etkisiyle hayat üzerine amatörce aforizmalar kurdum. Sayısını hatırlamadığım derin nefesler alıp verdim. Sıkıldım. Biraz daha sıkıldım. Kupadaki kahve bittiğinde olduğu kadar sıkılmıştım.         Oturur pozisyonda gözümü kap...

Uzun bir zaman önce sosyal medya da gezinirken ana sayfamda bir arkadaşımın;  ''hayattaki en büyük travma, bilmek ve sevmektir''  paylaşımını gördüm. Aramızdaki samimiyet derecesi yüksek olan biri olmasına rağmen sıcağı sıcağına bir tepki vermek istemedim. Yazmak ve okumakla kafayı bozmuş biri olan beni(m) kulağımda çınlar bir yargı olmuştu. Sohbet aralarında arkadaşlarıma ''hayattaki en büyük travma nedir?'' diye sormaya başlamış tatmin edici ve yahut benzer bir cevap alamıyordum.     Travmanın sözlükteki karşılığı; canlı üzerinde beden ve ruh açısından önemli ve etkili yaralanma belirtileri bırakan durum olarak açıklanmakta. Yara olarak açıklamakta yanlış olmaz.     Fakat sevmek ve bilmek neden hayattaki en büyük travma olsun ki? Okumalarımda ara ara şimşek gibi çarpıyordu bu yargı. Günler günleri takip etti ve bir an(ı) bana bir şeyi hatırlattı. Herkesin bir yara izi vardır. Öyle bir yara izi hafiften sızladı ve doğru cevabı buld...

İnsan bir kere doğar, devamlı büyür ve defalarca ölür. Öldüğü zaman da herşeyin  bittiği zannına kapılır ve sürekli geçmişe özlem başlar. Keşke'ler etrafını sarar. Umutsuzluk yanından ayrılmaz olur.    Ne olursa olsun başımıza ne gelirse gelsin, Herşey bitmez, yeniden başlar! aslında. İnsan bazen, yaradanın ona

    Okuyan bir kızla çık. Parasını kıyafet yerine kitaplara yatıran bir kızla çık. Kitapları yüzünden dolabına sığamaz o. Okuyacağı kitapların listesini yapan, 12 yaşından beri kütüphane kartı olan bir kızla çık. Okuyan bir kız bul. Okuyan bir kız olduğunu çantasında her zaman okuduğu bir kitap bulunmasından anlayabilirsin. Kitapçıda, sevgiyle raflara bakan ve aradığı kitabı bulduğunda sessizce çığlık atandır o. Sahafta, eski bir kitabın sayfalarını koklayan fıstığı gördün mü? İşte o okurdur. Hele sayfalar sararmışsa kesinlikle dayanamazlar. Kahvecide beklerken