9.45 Vapuru

       Herkes gider günün birinde. Hazmedemezsin, düşünürsün. Günlerce, haftalarca, hatta aylarca... Belki de yıllarca. Zaman aktıkça yara kabuk bağlamaya başlar. Gün gelir o kabuk düşer ve her şey güzel olacak zannederken giden, ansızın gittiği gibi ansızın gelir hiçbir şey olmamış gibi ve o yara yeniden başlar kanamaya... 

   Sabahın erken saatlerinde uyanıyorum. Havada kar soğuğu var. Böyle havada nehir gözlü insana hayır diyememenin hazırlığını yapıp sıkı sıkıya giyindikten sonra yola koyuluyorum. Havanın soğukluğu kendime getiriyor beni.        Buluşma yerine Beyazıt Meydanına varıyorum. Üniversitenin Osmanlı'dan kalma devasa kapısında gözlerim arıyor nehir gözlüyü. Yok. Saati yoklayınca erken geldiğimi fark ediyorum. Öykü yarışması için hazırladığım taslağı çantamdan çıkarıp gözden geçirmeye niyetlenmişken kar kendini göstermeye başlıyor. Pamuk gibi yağıyor yeryüzüne.  İçime garip bir huzur doluyor.        Tanıdık bir sesten ismim etrafta yükseliyor. Onu görüyorum. Yüzündeki gülüşü soğuğa rağmen etrafa sıcaklık yayıyor. Evet sevgili okur inanın bana bu oluyordu. Uzun süre görüşememenin hasretini kısa süreli hal hatır sorularıyla gidermeye çalışıyoruz.