-Bazı sabahlar sadece uyanırsın. Günaydınlar başkalarına kalır. Senin sabah(lar)ın nasıl yabancı? --Kimi sabahlar ben dahil çoğu kişinin günü aydın olmaz. Lakin benim sabahlar genelde umutlu olur. -Umudunu taze tutabilen insanlar bana tuhaf gelir. --Neden tuhaf gelir? -Umudun kendisi de tuhaf geldiği için. --Bence yanılıyorsun. Allah’tan hiçbir zaman umut kesilmez. Tabi inanıyorsan. -İnanıyorum. Allah’tan değil insanlardan umudumu kestim. --Rab’bin kimi vesile edeceğini bilemezsin ki? Umudunu her daim koru. -Umudum yok, hayalim yok, hiçbir şeyim yok benim. Arabesk bir serzeniş sayma bu dediklerimi. Bir gün hikayeleri olan kuşlar kuzey ülkelere göçe zorlandılar. Böyle başladı kanat katliamı… --Umutsuzluk şeytandandır. Böyle düşünmene sebep olan ne varsa unut hepsini. Her daim beterin beteri vardır. Çıkarma bunu aklından. -Yabancı, ne söyleyeyim ki sana? Boş ver. Gel bir akşam yemek yiyelim. --Sen boş verme de yemeği yine yeriz. ------------...
Burada yazılanların tümü hayat mahsülüdür..