9.45 Vapuru

   İnce düşünen insana ihtiyaç var azizim. Yapacağı iyilikle, söyleyeceği sözle, takındığı tavırla karşısındakini hoş etmeyi karşılıksız amaçlayan, tek beklentisi uğraş verdiği kişiyi mutlu etmek olan insana ihtiyaç var.    Mutluluk kollektif bir kavramdır. Birinin içten; ''yaptıkların beni çok mutlu etti'' demesi bütün bir gününü, ''seninle sohbet etmek beni rahatlatıyor. Dertlerim tatile çıkıyor'' bütün haftanı, ''iyi ki varsın klişesi değilde, hayatımda olduğun için Rabbime hamdü senalar olsun'' demesi bütün bir ayının mutlu geçmesine vesile oluyor. Zaten ebedi bir mutluluk anca ebedi bir hayatta mümkün olabilir.    Karşısındakinin ne halde olduğu genel itibariyle umrunda olmayan, dünyanın güneşin etrafında döndüğünden bi haber olup kendi etrafında döndüğünü 'zan'neden, ''Nasılsın'' kelamını ritüel gereği kullanıp yegâne amacı derdini anlatıp çare bulmak veyahut içindeki zehri akıtıp kısa da olsa rahatl...

Her Pazar olduğu gibi, ritüeli bozmayıp öğleden sonra uyanmıştı. Kalktıktan sonra kettla a kahve için su koydu. Soğuk duşunu aldıktan sonra kaynayan su ile kahvesini hazırlayıp ceketinin cebindeki camel’ını alarak Kadıköy rıhtımını kuş bakışı gören terasına çıktı.        Kahvaltı alışkanlığı yoktu. Güne her zaman kahve sigara ikilisiyle başlardı. Terasından, bir yerlere yetişme telaşında olan rıhtımdaki insanları seyretmekten keyif alıyordu. Son saniyeyle vapuru kaçıranların yakarışları da canını sıkıyordu. İçinden ‘’Bu yakarış niye! Sonra ki vapuru bekleyene kadar al simidini çayını hayallerini tazele, boğazın tadını çıkar’’ diye bağırmak geliyordu.        Bitmekte olan sigarasından son bir nefes aldı. İzmariti küllüğe bastırırken, dün gece posta kutusundan aldığı mektup geldi aklına. Kendini biran önce yatağa atmak derdinde olduğundan okuma fırsatı olmamıştı. İçeri gidip biten kahvesini tazeledi. Komodinin üstünde ...