9.45 Vapuru

       ‘’Pozitif başlayan gün nötr bitmişti. Neden ona öyle demiştim. Onu bende bilmiyordum. Acaba’lar insanı köreltiyor. Yüzüğü kitaplığımdaki bir kutuya koydum. Onu gördükçe Müzeyyen’e olan bulanık hislerim gün geçtikçe netleşmeye başlayacaktı.’’        Ben bunları günlüğüme yazarken telefonuma mesaj geldi. Müphem okur, tahmin ettiğiniz gibi nehir gözlüden geldi mesaj; ‘’Bugün uzun zamandır arayıp bulamadığım bir duyguyu tattırdın bana. Bunun için çok teşekkür ederim.’’  Teamül gereği bende ‘’Rica ederim de, merak ettim hangi duyguyu tattırdım’’ benzeri bir cevap vermeliyimdir. Fakat öyle bir mesaj atmadım. Nereye çekerse çeksin net bir anlam çıkaramayacağı ‘’ :) ’’ cevabını verdim.        Takındığım tavrı belki de müzeyyen hakketmiyordur. Lakin

Yine gece oldu Oda zifiri karanlık Başımın altında birleşmiş ellerim, Düşüncelerin eşiğindeyim. Ertesi günü çıkarma telaşı, Gelecek kaygısı, Sol kaburgamı parçalamış gönlümün cananı, Bir de üst komşunun yatak cızırtısı… ‘’Nolcak lan bu halimiz?’’ diyor içimdeki şeytan, ‘’Bu da geçer ya hu’’ diyor dışımdaki melek. Vesveseler berdevam etrafımda Umut ise bedbaht bu durum karşısında. Pencere olağan şiddetiyle açılıyor Kırıyor odanın kesif sessizliğini Rüzgâr, suratıma çarpıyor tokat gibi Dağıtıyor düşüncelerimi. Rüzgâr diyorum Rüzgâr diyor; ‘’Ne günler atlattık be! Diyebileceğimiz günlerde gelecek.’’ Diyor. Gece yine gece Oda zifiri karanlık Düşüncelerimin izdüşündeyim…