9.45 Vapuru

Üç gün’lük dünyada bir günlük yılbaşı diye iki yıldır her yılbaşında naçizane düşüncelerimi paylaşıyorum.     Takvim de yıllara bi çentik daha atıyoruz. Şarkılara çakmakla eşlik edildiği günlerden telefonun led ışıklarıyla eşlik edildiği günlere geldik.  Kimimiz daha liseyi bitirip üniversiteye adım atmış, kimimiz ilk iş deneyimini yaşıyor, bir diğerimiz en güzel yılını geride bırakıyor belki de. Ya da en bahtsız bir yılı…  Benim için ise inanılmaz derece de hem iş hem özel yaşamımda renkli bir yıl oldu. Ayları bir süre siyah renklerle geçirmiş olsam da yılı kalıcı beyaz renklerle tamamlıyorum. Belki de beyazı net bir şekilde farketmek için siyahı yaşamak gerekiyordu!  Sevgili dostlar; yıllar geçiyor. Yaralar artıyor ve biz insan oldukça vaktimizde aynı orantıda azalıyor. Bu bilinçle yaşamak bunu bilerek nefes almaya devam etmek, birgün bilinmez şekilde her şeyin son bulacağı, hayatı kılınabilir yapıyor.   Hayaller kuracağız. Bunlar için e...

''Otursak bir akşam üzeri, sen bana hiç bilmediğim bir hikaye anlatsan. Bildiğim bir hikayede anlatsan, ben bilmezden gelirim. Söz...'' Edip Cansever Yorulduk. Yaşadığımız asırdaki kalabalıktan, fena işlerden, savaşlardan, basit yere kırılan kalplerden, altı üstü bir ömür hayatlarda kopan dev kıyametlerden... Yalnızda değiliz, hangi kalbe dokunsak bir yara.     İnsan çok çabuk pes ediyor. Yakınıyor, sızlanıyor, ağlıyor. Neden? Bir şeyler bitti, birileri gitti diye. Sonuç? Hüzün, ağrı, acı vesaire. Halbuki yaşanan herşeyin bir sebebi var. Her karanlığın sonunun aydınlık olduğunu, şerin ardında bir hayrın saklı olduğunu bildiğimiz halde hemen ipleri salıveriyoruz. Nitekim bütün acılar, bir gün geçiyor. Sonra dert yandığımız günlere ''değmezmiş'' diye tekrar göz kırpıyoruz. Yakın bir arkadaşım;  ''Nasıl oluyorda seni üzenlere kızmıyor, ümitsizliğe hiç düşmüyorsun'' demişti.  Ona sevdiğim bir yazarın sözüyle...