9.45 Vapuru

Ne zamandır yürüdüğünü kestiremiyordu. Anneannesinin dizinde ağlama isteği vardı aklında. Sadece bunu biliyor ve düşünüyor. Gece ayazında dolanan rüzgar kollarını okşuyor, kadının adımlarının hızlanmasına sebep oluyordu. Bir taraftan ‘’acı çekmek kötü bir şey değil’’ diye sayıklarken, diğer yandan gözyaşlarını anneannesine saklıyordu. Rüzgar şiddetini arttırırken aklından yeni bir düşünce geçti. Yaşı yolun yarısını tamamlamıştı ve onu anlayabilecek tek kişi anneannesiydi. ‘’Dünya çok garip bir yer’’ diyerek serzenişte bulundu. Yanından geçmekte olan genç hızını kesmeden ‘’garip olan hayat değil insanlar’’ dedi. Duyduğu ses hüznün ivmesini artırdı.        Apartmanın önüne geldiğinde saat geceyi geçmişti. Kapı açıldığı vakit sarıldı. Odaya geçtiklerinde bir süre yelkovanın akrebi kovalama sesi işitiliyordu. Başını anneannesinin dizine yasladıktan sonra odadaki tek ses kadının ağlamasıydı. Gözyaşları düşünceleriyle yüreğine perde çekiyordu. ‘’Canını sıkma k...

‘’Eeee.. Birazda sen anlat’’ ‘’Gerçekten anlatayım mı?’’ dedi. Kaşlarını çatarak, ‘’Yok. Mecaz olarak anlat olur mu.’’ Adam önündeki gazozdan bir yudum aldı. Masanın öteki tarafına baktı. ‘’Hadi ama anlat’’ bakışını hissetti. Burnundaki sızıyı göz yaşından uzaklaştırdı. ‘’Çok mutsuzum. Öyle bir mutsuzluk ki bu yakama yapıştı. Bırakmıyor beni. Lanetim o oldu. Mutluluk nedir diye sorsan, vereceğim en makul cevap "mutsuzluğun zıttı" olur. Sanırım üç yıl oldu. Ya da beş. O zamanlar mutluydum işte. O zamanlar bir ailem vardı. Arkadaşlarım, dostlarım, yarenim vardı. Herşeye rağmen bunlara sahip olmak bile beni olduğu kadar mutsuzluk denen hissi, yaşamayacak kadar mutlu ediyordu. Bu tablonun fani dünya emelleri uğruna hiç olduğunu gördüğümden beri böyleyim. Şimdi bana beylik laflar edip teselli etmeye kalkma. İnan zerre tesiri olmaz üzerimde. Önceleri geçer dediler. Sabır dediler. Hem ne demiş mevlana '' sürekli yaz mevsimi olsaydı güneş bahçeye yakı...