9.45 Vapuru

   Gülhane parkında bankta oturuyordu. Hava bozulmaya yakın. Son bir buçuk saattir karşısındaki havuz da ritmik şekilde fıskiyelerden yükselip azalan suları izliyordu.  S.; ‘’Şarjım bitiyor telefonum kapanmak üzere, hoca ekstra kısa bir ders yapacakmış, biraz gecikeceğim haberin olsun’’ demişti.  ‘’Biraz>bir buçuk saat’’ olduğunu 20 yıllık hayatında ilk defa öğrenmişti. 21. Yaşına girdiği güne de armağan olmuştu bu bilgi. Yiğit’in sol yanındaki melek ; ‘’Madem işin var ne diye buluşalım önemli diyorsun’’, Sağ yanındaki

   Yarım saattir izlediğim filmi anlamaya çalışırken kapı olağanca şiddetiyle açıldı. Umut elinde siyah poşetiyle bir hışımla içeri girdi. ‘’Bu ne şiddet bu celal birader’’ derken Umut;   ‘’Nolcak lan bizim bu halimiz’’ dedi. ‘’Ne varmış halimiz de?’’ ‘’Bende onu diyorum işte nolcak bizim bu halimiz?’’ ‘’Bir şey mi oldu olum?’’ ‘’Ne düzgün gidiyordu ki bir şey olsun.’’    Çeyrek dakika kadar birbirimizle anlamlı gözükse de anlamsızca bakıştık. Daha sonra elindeki siyah poşeti göstererek ‘’hava kadife gibi gel balkonda oturalım. Hem içeriz hem de iki lafı birbirine tokuştururuz’’ dedi. Gözümü poşete dikerek ‘’neyli aldın’’ dedim bende.. ‘’Senin sevdiğinden. Sade. hem de en beypazarlısından’’ ‘’Kardeşim benimm. sen geç ben bilgisayarı kapatıp geliyorum.’’    Bilgisayarı kapatırken yarım saatimin malayani geçtiğine esef duydum bir an. Hemen ardından vardır bir hayrı diyerek kendimi teselli ettim. Yanıma bir şal alı...

   Karşılıklı oturuyoruz güzel insanla. En demlisinden çay en kafeinlisinden americano içiyoruz mutluluğumuza. Bizden mutlusu yok diyoruz yek ağızla. Arka masadan ''Bu nasıl bir enaniyet, gören de zanneder siz hariç herkes hüzne düşmüş'' diye gereksiz bir tepki geliyor. O kadar neşeliyiz ki duymazdan geliyoruz.    Güzel insan çantasından bir paket çıkarıyor. ''Bu senin'' diyor. Paketi açarken sakin davranmaya çalışıyorum ama ruhum ısrarla ivedilikle davranmamı istiyor. Franz Kafka'nın Milena'ya Mektuplar adlı kitabı çıkıyor paketten. Kapağını açıyorum ''Seni Kafka'nın