9.45 Vapuru

Yelkovanın akreple mücadelesi gece yarısını geçmiş. Sessizlik stabil seviyede. Pencereden yansıyan yağan yağmura yakışacak en makulu çay demleyip kitap okumak diye düşündü. Ocağa demliği koyar iken telefonundan ‘’bi bak’’ tonu sesleniyordu. ‘’Nefes alamıyorum. Sana ihtiyacım var. Gelsen yanıma şimdi.. şimdi diyorum.’’ Düşündü. Gitmeli miydi ya da neden gitmeliydi? Yardıma ihtiyacı olana destek olmak insanlık görevi miydi? Bunun için bir neden şart değil miydi?    Giyindikten sonra ocağı kapatıp çıktı. Yağmur durmuştu. Toprak kokusunun keyfini çıkarma vaktiydi. yoksa beton kokusu mu?    Kadıköy’ün izbe yerlerinden geçmesine rağmen gece canlılığından bir şey kaybetmemişti. Yürüyüşüne ‘’Trista Prettman’’ Song for The Rich ile eşlik ediyordu. Hava bulantılı. Düşüncelerden farksız… Hayat ne zaman nerede bulunacağından habersiz olmaktan başka neydi?    Şarkı bitmeye yakın rıhtıma ulaştı. Her zaman ki bankta Haydarpaşa yörüngesinden İstanbul’u s...

Ne zamandır yürüdüğünü kestiremiyordu. Anneannesinin dizinde ağlama isteği vardı aklında. Sadece bunu biliyor ve düşünüyor. Gece ayazında dolanan rüzgar kollarını okşuyor, kadının adımlarının hızlanmasına sebep oluyordu. Bir taraftan ‘’acı çekmek kötü bir şey değil’’ diye sayıklarken, diğer yandan gözyaşlarını anneannesine saklıyordu. Rüzgar şiddetini arttırırken aklından yeni bir düşünce geçti. Yaşı yolun yarısını tamamlamıştı ve onu anlayabilecek tek kişi anneannesiydi. ‘’Dünya çok garip bir yer’’ diyerek serzenişte bulundu. Yanından geçmekte olan genç hızını kesmeden ‘’garip olan hayat değil insanlar’’ dedi. Duyduğu ses hüznün ivmesini artırdı.        Apartmanın önüne geldiğinde saat geceyi geçmişti. Kapı açıldığı vakit sarıldı. Odaya geçtiklerinde bir süre yelkovanın akrebi kovalama sesi işitiliyordu. Başını anneannesinin dizine yasladıktan sonra odadaki tek ses kadının ağlamasıydı. Gözyaşları düşünceleriyle yüreğine perde çekiyordu. ‘’Canını sıkma k...

‘’Eeee.. Birazda sen anlat’’ ‘’Gerçekten anlatayım mı?’’ dedi. Kaşlarını çatarak, ‘’Yok. Mecaz olarak anlat olur mu.’’ Adam önündeki gazozdan bir yudum aldı. Masanın öteki tarafına baktı. ‘’Hadi ama anlat’’ bakışını hissetti. Burnundaki sızıyı göz yaşından uzaklaştırdı. ‘’Çok mutsuzum. Öyle bir mutsuzluk ki bu yakama yapıştı. Bırakmıyor beni. Lanetim o oldu. Mutluluk nedir diye sorsan, vereceğim en makul cevap "mutsuzluğun zıttı" olur. Sanırım üç yıl oldu. Ya da beş. O zamanlar mutluydum işte. O zamanlar bir ailem vardı. Arkadaşlarım, dostlarım, yarenim vardı. Herşeye rağmen bunlara sahip olmak bile beni olduğu kadar mutsuzluk denen hissi, yaşamayacak kadar mutlu ediyordu. Bu tablonun fani dünya emelleri uğruna hiç olduğunu gördüğümden beri böyleyim. Şimdi bana beylik laflar edip teselli etmeye kalkma. İnan zerre tesiri olmaz üzerimde. Önceleri geçer dediler. Sabır dediler. Hem ne demiş mevlana '' sürekli yaz mevsimi olsaydı güneş bahçeye yakı...

''Bu senin. İçinde üç yılım var. Tatlısı az olan acısıyla koca üç yıl. Etrafımın bildiğini zan'ettiği, kimsenin bilmediği üç yıl...  ''Zan'etmek ruhun acizliğidir''  derdin. Neden insanlar zanneder? Buna bir cevabın var mı peki?'' Herif sustu. Susmak en iyi yaptığı şeydi nefes almaktan sonra... ''Neden hep kaçtın benden? 2 korkunç bir sayı olmasa gerek. Sana adım attıkça koşarak uzaklaştın benden.

   Telefon görüşmem sona erdiğinde vapur Kadıköy iskelesine yanaşıyor, sırtımdaki yük yetmezmiş gibi yeni bir dert daha edinmiş oluyordum. Bünyem bağışıklık kazandığından, Bu da geçer ya hu deyip vapurdan indim. Rotamı Moda'ya doğru çevirdim. Yapmam gereken bir iş yoktu. Kafamın bozuk olduğu zamanlarda Kadıköy sokaklarında dolaşmak keyif veriyor. Kafamın bozuk olmadığı ender zamanlarda da Balat sokaklarını arşınlayıp fotoğraf avcılığı yapmak beni mutlu ediyor.         Olmayacak hayaller kurarken cebimdeki telefon titremeye başladı. Sırtıma baktım.

Rab.. Nefsimin nefesimle yarıştığını bir tek sen biliyorsun.. Ve yenilmemek için derin nefesler aldığımı da hatta yüzme bilmediğim için her seferinde boğulduğumu da Rab.. Üzerimde elini değil ellerini hissediyorum.. Seninle böyle konuştuğum için ahlaksız sayıyorlar beni.. Ben ise ellerinden bahsediyorum.. Yalvarırım birini görünür yap.. Dokunmasınlar bana.. Rab.. Lütfen söyle.. Bir bıçaktan daha keskin olan duyguları nasıl içimde barındırdığımı.. Seninle konuşmadan tek bir saniye geçmediğini..

Güzelyalı sahilinde oturuyorduk. Onunla. Sonbahar geldi ve gitme vaktiydi. ''N'apıcaksın'' dedim. ''Nefes almaya devam edicem'' dedi ve gülümsedi. ''Çay, çiğdem, su...'' diye bağıran motorlu satıcı görüş alanımıza girdi. ''Çay?'' ''Olur.''    Hava sıcaktı sıcak olmasına lakin vedalara yakışan içecek kuşkusuz ki çaydır. ''Sen n'apıcaksın?'' ''Yazıcam. Okucam. Yazıcam. Okucam.'' Başıyla onayladı.    Gözlerini körfeze çevirdi. Sustuk. Uzunca bir susuştu bu. Bazı zamanlar kelimeler sesten başka bir şey ifade etmez. Öyle bir vakitdeydik. Bir süre sonra; ''Bende yazıcam artık. Yazmak için dert olmalı. Derdi olan insan yazar'' dedi. ''Hatta ilk yazımın giriş cümlesini de düşündüm. Sevmek mi? sevilmek mi?''  

Masama oturmuş, tüm kitle iletişim araçlarımı kısa süreliğine devre dışı bırakmış filan dergiye öykü yazıyordum. Yan oda da öğrenci evinin fıtratına uygun şekilde hummalı bir münakaşa ediliyordu. Bu konuşmaların bana sıçramasına ramak kaldığını hissetmeye başlamışken odadan ismim çağrılıyordu. İlk seferde duymazdan gelsem de oldukça ısrarlı bir şekilde çağırmaya devam ediyorlardı.    ''Evet'' dedim.    ''Hazırlan Bodrum'a gidiyoruz''    Arkadaş grubumuzdan Tarık'ın sevdiği kız bodrumdaydı ve ilk buluşma gerçekleşecekti. Buluşmaya Tarık ile beraber Ümit arkadaşımız davetliydi. Lakin heyecan olsun diye biz ev halisi yani dört kişi gidecektik. Aytuğ tek kalmasın diye benim de gelmemde ısrarcıydılar.    Aytuğ için, biraz da değişiklik olur düşüncesiyle ''tamam'' dedim. Bir telaş hazırlanmaya koyuldular. Saat 17:00'yi gösteriyordu. Buluşma saati 20:00 idi. İzmir'den Bodrum'a ortalama üç saat sürerdi ve biz kesin...

Hüngür hüngür ağlıyordu kadın. Gözleri sigara ateşine dönmüştü.  ''Nereye gidiyorsun. Bu kadar basit, sıradan mıydı her şey?'' dedi. Gözlerinin ateşi ses tonunu etkilemiyordu. Sesinden, metropol yoğunluğunda bir hayal kırıklığı seziliyordu.  Kadın cevap alamayınca sorusunu aynı tonu koruyarak tekrarladı.     Adamın aklına Nazım Hikmet'in ayrılık şiiri geldi. Şiire uygun bir ayrılığın reel hayat da ütopik olduğu düşüncesi netleşti kafasında. Klişe basmakalıp dizilerdeki gibi gizemli bir cevap verdi;  ''Basit ya da sıradan. Konu bu değil. Çünkü öyle olması gerekiyor.'' Kadının ağlayışı hız kazandığı gibi kesildi. Elinin dışıyla gözlerini sildi, sigarayı söndürdü. Ardından olanları hazmetmiş gibi ''Peki'' dedikten sonra banktan kalktı ve gitti.     Caddenin karşısına geçerken, sigaranın ucunda kalan ufak bir izmarit esintiden destek alıp tekrar yanmaya başladı. Gözlerinden yaşlar akıyor, bir yandan da çanta...

‘’Aşk mı?’’ Dedi. ‘’İnsan yanında bir yaren istiyor. Beraber sevinip üzülebileceği, beraber susabileceği, heyecanlanabileceği birine ihtiyaç duyuyor. Omuzunda ağlayabileceği, ‘Beni senden başka kimse anlamasın’ diyebileceği, derdiyle dertlenebileceği insana hasret kalıyor.’’        Aralarına sessizlik çöktü. Kordondaki insanların sesleri kadını kendine getirdi. ‘’Sahi, aşk nedir? Fedakarlık mıdır? Sevgi midir? Cinsellik midir? Acı çekmek midir!? Ya da yanındayken bile özlemek midir?’’ ‘’Nedenler çoğaltılabilir. Bunlar klişeleşmiş basmakalıp yargılardır. Bence Aşk dediğimiz hormonel duygu, spesifiktir. Birey genel geçer söylemleri aşarak aşkı kendine has bir duruma getirmeli.’’     Adam es verdikten sonra oturduğu çimlere topraktan destek alır gibi avuçlarını yasladı. Gözlerini kaçırmadan kadına baktı. ‘’Benim için aşk öncelikle ince düşünmektir. Anlayabilmektir. Ellerin değil kalplerin birbirine değmesidir. Her sayfasını...

Her insanın çapına göre bir derdi vardır. Tüm gün aklını meşgul eden çoğu zaman, -bilinçli olmasa da- dışarıdan bakıldığında kendi kendine konuşuyor gibi gözüküp reelde zihniyle mücadele edenler vardır. Belki de bunlardan biri benim.    İyi bir dinleyici olmakla beraber derdini anlatan bir yapıya sahip değilimdir. Nedeni,  olduğu kadar samimi -fazlası değil- insan(lar) bulmak oldukça zor olduğundan. Gözler bireyi ele verir. Çevrenize ola ki bir şeyler anlatma ihtiyacı hissederseniz gözlerinizi kaçırmadan dikkatle bakarak anlatın. En ufak bir samimiyetsizlik hissedersiniz orada es verin. İnanın bana samimiyetsiz insanın dilinden dökülen kelimeler panzehiriniz olmaz. Kısa süreli yaranızı uyuşturmaktan başka bir işe yaramaz.    Bir önceki paragrafta değindiğim gibi hakiki bir dinleyiciyimdir. Söyleyeceklerim karşımdakini acıtsa da lafımı esirgemem. Bilirim ki gerçekler bir kere acıtır, sonrası kabuk bağlar ve o kabuk zamanı geldiği vakit düşer.   ...

Mutluluğa doğru adım adım giderken yönler karışabilir. Yönler karışınca aksiliklerin kendini göstermesi sürpriz değildir. Evlilik teklifi kadın/kız için ne kadar önemliyse bir erkek için x2 değerindedir. Acabalar? teklif gününe kadar peşini bırakmaz. Heyecan zaten yakasına yapışmıştır. Mutluluk her ne kadar kolektif bir kavram olsa da, bu durumda pastanın büyük payı teklifi alana kalır. Bir sürpriz yapılmıştır, hele ki hiç beklemediği zaman kalpten yana kişiden yapıldıysa bu teklif tadından yenmez.    Yakın çevreyle istişareler edilip  onlarca ihtimal gözden geçirildikten sonra sürpriz için gerekli hazırlıklar yapılmıştı. ''Konuşmamız gerek'' mesajı atılacak. Üsküdar'dan arabayla alınıp daha önceden kiralanan teknede boğaz turu eşliğinde akşam yemeği yenilip sohbet edildikten sonra günün kahramanı evine bırakılacak.    Kahramanımız olayın

Konak meydanında insanları seyre dalmıştı. Bankta kaç saattir oturduğunu hatırlamıyordu. Çok mu huzursuzdu? Yoksa yaşadığı olayı hak etmediğini düşündüğü için çok mu mutsuzdu? Ayrımsayamıyordu.    İntiharı düşündü. Ama nasıl? Bileklerini kesmek geldi aklına. Yapamazdı çünkü kan görmeye dayanamazdı. Bir kutu hapı yutmak fikri geldiği an uzaklaştı. Hastalandığında bir tableti zor yutabilmiş akabinde kusarak çıkarmıştı. Çalıştığı kurumun terasından atlamayı düşündü. Yükseklik korkusundan ötürü daha atlamadan baygınlık geçirebilirdi. Kordon da, ayağına taş bağlayıp denize atlasa muhtemelen çevrede kahramanlık için bekleyen centilmenler boğulamadan onu kurtarırdı. Son çare eve gidip kapıyı bacayı kapattıktan sonra ocağı sonuna kadar açıp ölümü beklemeyi akıl etti. Ardından ödenmeyen faturalar yüzünden bir aydır gazının kesik olduğu geldi aklına.    Mutsuzluğu bir kat, huzursuzluğu iki kat, içindeki ağrının yoğunluğu ise tahammül sınırlarını aşarak arttı....

Ezan sesine uyandım. Ses camiden değil telefonumdan geliyordu. Vakit girmiş güneşin çıkmasına yaklaşık iki saat vardı. Ne zaman uyuduğumu düşünmeye çalışırken mutfağa doğru yöneldim. Isıtıcıya kahve için su koyarken hatırladım. Uzun bir telefon trafiğinden sonra gözümü kapatmış dünya telaşı üzerine hiç bir şeye kafa yormayarak uyuya kalmıştım.    Dört saatlik aradan sonra çaresizlik yeniden başlıyordu. Çaresizlik içinde umutsuzdum. Çıkmaz sokağın çıkmazında, Uçurumun bittiği yerdeydim. Bunun şerefine güne şekersiz sade bir kahveyle başlamak şart olmuştu.    Isınan suyla kahvemi hazırladıktan sonra cadde ışıklarının aydınlattığı salona geçtim. Saatin,  ortamın, yükselen ambulans sireninin ve haleti ruhiyemin etkisiyle hayat üzerine amatörce aforizmalar kurdum. Sayısını hatırlamadığım derin nefesler alıp verdim. Sıkıldım. Biraz daha sıkıldım. Kupadaki kahve bittiğinde olduğu kadar sıkılmıştım.         Oturur pozisyonda gözümü kap...

Uzun bir zaman önce sosyal medya da gezinirken ana sayfamda bir arkadaşımın;  ''hayattaki en büyük travma, bilmek ve sevmektir''  paylaşımını gördüm. Aramızdaki samimiyet derecesi yüksek olan biri olmasına rağmen sıcağı sıcağına bir tepki vermek istemedim. Yazmak ve okumakla kafayı bozmuş biri olan beni(m) kulağımda çınlar bir yargı olmuştu. Sohbet aralarında arkadaşlarıma ''hayattaki en büyük travma nedir?'' diye sormaya başlamış tatmin edici ve yahut benzer bir cevap alamıyordum.     Travmanın sözlükteki karşılığı; canlı üzerinde beden ve ruh açısından önemli ve etkili yaralanma belirtileri bırakan durum olarak açıklanmakta. Yara olarak açıklamakta yanlış olmaz.     Fakat sevmek ve bilmek neden hayattaki en büyük travma olsun ki? Okumalarımda ara ara şimşek gibi çarpıyordu bu yargı. Günler günleri takip etti ve bir an(ı) bana bir şeyi hatırlattı. Herkesin bir yara izi vardır. Öyle bir yara izi hafiften sızladı ve doğru cevabı buld...

İnsan bir kere doğar, devamlı büyür ve defalarca ölür. Öldüğü zaman da herşeyin  bittiği zannına kapılır ve sürekli geçmişe özlem başlar. Keşke'ler etrafını sarar. Umutsuzluk yanından ayrılmaz olur.    Ne olursa olsun başımıza ne gelirse gelsin, Herşey bitmez, yeniden başlar! aslında. İnsan bazen, yaradanın ona

    Okuyan bir kızla çık. Parasını kıyafet yerine kitaplara yatıran bir kızla çık. Kitapları yüzünden dolabına sığamaz o. Okuyacağı kitapların listesini yapan, 12 yaşından beri kütüphane kartı olan bir kızla çık. Okuyan bir kız bul. Okuyan bir kız olduğunu çantasında her zaman okuduğu bir kitap bulunmasından anlayabilirsin. Kitapçıda, sevgiyle raflara bakan ve aradığı kitabı bulduğunda sessizce çığlık atandır o. Sahafta, eski bir kitabın sayfalarını koklayan fıstığı gördün mü? İşte o okurdur. Hele sayfalar sararmışsa kesinlikle dayanamazlar. Kahvecide beklerken

Bazı zamanlar yalnız kalırsın. Daha doğrusu yapayanlız kalırsın. Sokak ağzıyla ''bir sürü'' arkadaşında olsa, tam onlara ihtiyaç duyacağın bir zamanda, sanki anlaşmışlar gibi bir kişi bile bulamazsın etrafında. ''Nerede bu  A çık M ert K orkusuz insanları'' dersin? Bunalma ilk nefes borundan başlar. Nefes alıp verdikçe tüm vücuduna yayılır. Bulunduğun ortamdan uzaklaşmak istersin.    Öyle bir vakitte ceketimi  alıp çıktım. Cemal Süreya'nın Zuhal'e mektupları yalnızlığıma eşlik ediyordu

   İnce düşünen insana ihtiyaç var azizim. Yapacağı iyilikle, söyleyeceği sözle, takındığı tavırla karşısındakini hoş etmeyi karşılıksız amaçlayan, tek beklentisi uğraş verdiği kişiyi mutlu etmek olan insana ihtiyaç var.    Mutluluk kollektif bir kavramdır. Birinin içten; ''yaptıkların beni çok mutlu etti'' demesi bütün bir gününü, ''seninle sohbet etmek beni rahatlatıyor. Dertlerim tatile çıkıyor'' bütün haftanı, ''iyi ki varsın klişesi değilde, hayatımda olduğun için Rabbime hamdü senalar olsun'' demesi bütün bir ayının mutlu geçmesine vesile oluyor. Zaten ebedi bir mutluluk anca ebedi bir hayatta mümkün olabilir.    Karşısındakinin ne halde olduğu genel itibariyle umrunda olmayan, dünyanın güneşin etrafında döndüğünden bi haber olup kendi etrafında döndüğünü 'zan'neden, ''Nasılsın'' kelamını ritüel gereği kullanıp yegâne amacı derdini anlatıp çare bulmak veyahut içindeki zehri akıtıp kısa da olsa rahatl...

Her Pazar olduğu gibi, ritüeli bozmayıp öğleden sonra uyanmıştı. Kalktıktan sonra kettla a kahve için su koydu. Soğuk duşunu aldıktan sonra kaynayan su ile kahvesini hazırlayıp ceketinin cebindeki camel’ını alarak Kadıköy rıhtımını kuş bakışı gören terasına çıktı.        Kahvaltı alışkanlığı yoktu. Güne her zaman kahve sigara ikilisiyle başlardı. Terasından, bir yerlere yetişme telaşında olan rıhtımdaki insanları seyretmekten keyif alıyordu. Son saniyeyle vapuru kaçıranların yakarışları da canını sıkıyordu. İçinden ‘’Bu yakarış niye! Sonra ki vapuru bekleyene kadar al simidini çayını hayallerini tazele, boğazın tadını çıkar’’ diye bağırmak geliyordu.        Bitmekte olan sigarasından son bir nefes aldı. İzmariti küllüğe bastırırken, dün gece posta kutusundan aldığı mektup geldi aklına. Kendini biran önce yatağa atmak derdinde olduğundan okuma fırsatı olmamıştı. İçeri gidip biten kahvesini tazeledi. Komodinin üstünde ...

       ‘’Pozitif başlayan gün nötr bitmişti. Neden ona öyle demiştim. Onu bende bilmiyordum. Acaba’lar insanı köreltiyor. Yüzüğü kitaplığımdaki bir kutuya koydum. Onu gördükçe Müzeyyen’e olan bulanık hislerim gün geçtikçe netleşmeye başlayacaktı.’’        Ben bunları günlüğüme yazarken telefonuma mesaj geldi. Müphem okur, tahmin ettiğiniz gibi nehir gözlüden geldi mesaj; ‘’Bugün uzun zamandır arayıp bulamadığım bir duyguyu tattırdın bana. Bunun için çok teşekkür ederim.’’  Teamül gereği bende ‘’Rica ederim de, merak ettim hangi duyguyu tattırdım’’ benzeri bir cevap vermeliyimdir. Fakat öyle bir mesaj atmadım. Nereye çekerse çeksin net bir anlam çıkaramayacağı ‘’ :) ’’ cevabını verdim.        Takındığım tavrı belki de müzeyyen hakketmiyordur. Lakin

Yine gece oldu Oda zifiri karanlık Başımın altında birleşmiş ellerim, Düşüncelerin eşiğindeyim. Ertesi günü çıkarma telaşı, Gelecek kaygısı, Sol kaburgamı parçalamış gönlümün cananı, Bir de üst komşunun yatak cızırtısı… ‘’Nolcak lan bu halimiz?’’ diyor içimdeki şeytan, ‘’Bu da geçer ya hu’’ diyor dışımdaki melek. Vesveseler berdevam etrafımda Umut ise bedbaht bu durum karşısında. Pencere olağan şiddetiyle açılıyor Kırıyor odanın kesif sessizliğini Rüzgâr, suratıma çarpıyor tokat gibi Dağıtıyor düşüncelerimi. Rüzgâr diyorum Rüzgâr diyor; ‘’Ne günler atlattık be! Diyebileceğimiz günlerde gelecek.’’ Diyor. Gece yine gece Oda zifiri karanlık Düşüncelerimin izdüşündeyim…

    Fotoğrafın profil resmi için çekilmediği zamanlardı. Aylardan aralık. Hava soğuktu. Akşam vakti Beşiktaş’ta  kartal heykelinin karşısındaki bir kafede salep eşliğinde kitabımı okuyordum. Kendimi karakterle özleştirmiştim. “Eğer iş zevkse hayat neşedir; eğer iş güçse hayat köleliktir.” Diyordu yazar. Kitap bitmeye yakındı. Sona yaklaşmışken arafta kaldığım konuda kararımı vermiştim. Hukuk fakültesini bırakacaktım.      Her sayfa çevirişimde gözlerim   i dışarıya yöneltiyordum. Bir kadın dikkatimi çekti. Genç ve alımlı denecek biriydi.   Bankta, uzun süredir oturuyordu. Üstelik

  ''Bir insana verdiğiniz değerin, onun gerçekten değerli olmasıyla ya da bunu hak edip etmemesiyle hiç ilgisi yoktur. Değer vereceğiniz insanları kendiniz seçersiniz ve bunun adı tam olarak değer yüklemesi 'dir. Yani ona verdiğimiz değerin kaynağı siz olduğunuz için asıl değerli olan karşınızdaki değil, sizsinizdir. En azından bir süre öyledir. Ama şunu da gözardı etmemek gerekir: Birine gereğinden fazla değer verirseniz eğer, artık sürekli kendinizden verdiğiniz için  siz değer kaybetmeye başlarsınız ve onun gözünde ona verdiğiniz değer ölçüsünde değersizleşirsiniz. Soylu ve tutkulu başlayan pek çok yakınlaşmanın, son derece sefilce sonlanmasının en büyük nedeni de işte bu durumdur.'' Ali LİDAR    Yıllardır, okuduğum kitaplardan sosyal medyada gördüğüm yazılardan ilgimi çekenleri not ettiğim bir defterim var. Defterdeki yazılardan bir kaçını takipçisi olduğum Ot Dergide Ali Lidar imzasıyla görünce afalladım. Çünkü benim defterimde farklı bir yazar...

       Herkes gider günün birinde. Hazmedemezsin, düşünürsün. Günlerce, haftalarca, hatta aylarca... Belki de yıllarca. Zaman aktıkça yara kabuk bağlamaya başlar. Gün gelir o kabuk düşer ve her şey güzel olacak zannederken giden, ansızın gittiği gibi ansızın gelir hiçbir şey olmamış gibi ve o yara yeniden başlar kanamaya... 

   Sabahın erken saatlerinde uyanıyorum. Havada kar soğuğu var. Böyle havada nehir gözlü insana hayır diyememenin hazırlığını yapıp sıkı sıkıya giyindikten sonra yola koyuluyorum. Havanın soğukluğu kendime getiriyor beni.        Buluşma yerine Beyazıt Meydanına varıyorum. Üniversitenin Osmanlı'dan kalma devasa kapısında gözlerim arıyor nehir gözlüyü. Yok. Saati yoklayınca erken geldiğimi fark ediyorum. Öykü yarışması için hazırladığım taslağı çantamdan çıkarıp gözden geçirmeye niyetlenmişken kar kendini göstermeye başlıyor. Pamuk gibi yağıyor yeryüzüne.  İçime garip bir huzur doluyor.        Tanıdık bir sesten ismim etrafta yükseliyor. Onu görüyorum. Yüzündeki gülüşü soğuğa rağmen etrafa sıcaklık yayıyor. Evet sevgili okur inanın bana bu oluyordu. Uzun süre görüşememenin hasretini kısa süreli hal hatır sorularıyla gidermeye çalışıyoruz.