9.45 Vapuru

''Bu senin. İçinde üç yılım var. Tatlısı az olan acısıyla koca üç yıl. Etrafımın bildiğini zan'ettiği, kimsenin bilmediği üç yıl...  ''Zan'etmek ruhun acizliğidir''  derdin. Neden insanlar zanneder? Buna bir cevabın var mı peki?'' Herif sustu. Susmak en iyi yaptığı şeydi nefes almaktan sonra... ''Neden hep kaçtın benden? 2 korkunç bir sayı olmasa gerek. Sana adım attıkça koşarak uzaklaştın benden.

   Telefon görüşmem sona erdiğinde vapur Kadıköy iskelesine yanaşıyor, sırtımdaki yük yetmezmiş gibi yeni bir dert daha edinmiş oluyordum. Bünyem bağışıklık kazandığından, Bu da geçer ya hu deyip vapurdan indim. Rotamı Moda'ya doğru çevirdim. Yapmam gereken bir iş yoktu. Kafamın bozuk olduğu zamanlarda Kadıköy sokaklarında dolaşmak keyif veriyor. Kafamın bozuk olmadığı ender zamanlarda da Balat sokaklarını arşınlayıp fotoğraf avcılığı yapmak beni mutlu ediyor.         Olmayacak hayaller kurarken cebimdeki telefon titremeye başladı. Sırtıma baktım.