9.45 Vapuru

   ''Çaba gösterdiğimiz her şey bir gün bir boşlukta bitiyor. Yıl göstergesinde değişen bir sayı karakterimizde değişkenlik göstermesin. Yeni yıl kaç ortalı olduğunu hayata veda edene dek bilmeyeceğimiz defterin diğer orta bölümüne geçmektir. Hatalar yapılır.Yapılmalı da! Bir daha ki sefere hatırlanıp yapılmaması için. Bu yılda gerçekleşmesi pek mümkün olmayacak klişe dilekler yerine tek temennim var. Kırmayın. Çünkü kalpler Allah'ın elindedir. Tabi inanıyorsanız.'' diye bitirmiştim, geçen yıl ki yazımı.    Koca gibi gözüken bir yıl daha, geçiş hızını bozmayıp yeni yıla bıraktı kendini. Kalpler yine kırıldı. Geçmeyecek sandığımız acılar yine geçti. Kesin ki bazı duyguların bir vadesi var...    Şükür ki bir yıl daha gördük. Hayaller, umutlar, hedefler... Yeni yılla birlikte tazeleniyor. Çevremizde her şeyin çok güzel olacağına inandıranınız olunca, her şey gerçekten çok güzel oluyor. Geçenlerde okudum. ''Ortaokula başlayan kızına öğüt veren bir a...

   Sonbaharın gelişini usul usul hissettiren rüzgar Moda sahilini aralıyordu. Üç kişilik hikayede bir kişi mutlu olur demişti, yıllar önce şu an oldukları yerde. ‘’Çok uzun zaman oldu’’ Bazı cümlelerde büyük hayal kırıkları gizli olduğu gibi bir o kadar büyük haklılıklar saklıdır. ‘’Öyle’’ Birisi ne söyleyeceğini bilemiyor. Öteki sindirmiş olduğu acıdan bi eser ve yıllar önce ettiği kelamın haklılığıyla sahilin tadını çıkarıyordu. Ne söylense, ne dilense safi rüzgardı onun için, şimdi… Uzun uzun cümleler kuruldu. Kısa kısa pişmanlık kelamları edildi. Keşkeler, ölmeler, yeni başlangıçlar… Yıllar önce aldatılmışlığın yıllar sonra ki telafisini giderebilmek adına söylenecek her şey söylendi. Ne söylense bir tesiri olmayacağından bi haber… ‘’Geç oldu. Gitmem gerek’’ dedi, öteki. Bir karşılık beklemeden kalktı. Kadıköy rıhtımına doğru ilerlerken, önce aklına sonra gönlüne düşmüş insandan gelen mesaj, yıllar önce isyan ettiği yerde koca bir...

‘’Nefes aldıkça yaklaştığımız sonun endişesine kapılmayıp,  gafletine de düşmeden! İşte o zaman an’ı yaşayabiliriz’’ demişti bir öğle yemeği çıkışında. Çeyrek saatlik konuşmasından bir tek bu cümle kaldı aklımda. Odaklanamıyordum. Gözlerine baktıkça aklıma dolaşan geçmiş, dudaklarının arasından çıkan kelimeleri karartıyordu. Yemek çıkışı ayaklarımın götürdüğü yere giderken; unutmak ne büyük nimet! diye geçirdim aklımdan. Geçmişte eylemleriyle kederin sebebi olan insanın şimdiki zamanda bir anlam ifade etmemesi gibi…        İnsan düşünceleriyle ağlar. Düşünceleriyle güler. Düşünceleriyle aşık olur. Aynı şekilde de düşünceleriyle hayatı kendine zindan eder.  Nefes aldığımız her an geçmişe iz bırakıyoruz. Ve nefes aldığımız her saniye geleceğe adım atıyoruz. Hiç geçmeyecek sandığımız acıları düşünelim. Ya o acılar hiç aklımızdan çıkmasaydı. Aradan geçen günlere, aylara, yıllara rağmen tesirini hiç kaybetmeseydi. Her saniye aklımızda olsaydı. ...