9.45 Vapuru

Rab.. Nefsimin nefesimle yarıştığını bir tek sen biliyorsun.. Ve yenilmemek için derin nefesler aldığımı da hatta yüzme bilmediğim için her seferinde boğulduğumu da Rab.. Üzerimde elini değil ellerini hissediyorum.. Seninle böyle konuştuğum için ahlaksız sayıyorlar beni.. Ben ise ellerinden bahsediyorum.. Yalvarırım birini görünür yap.. Dokunmasınlar bana.. Rab.. Lütfen söyle.. Bir bıçaktan daha keskin olan duyguları nasıl içimde barındırdığımı.. Seninle konuşmadan tek bir saniye geçmediğini..

Güzelyalı sahilinde oturuyorduk. Onunla. Sonbahar geldi ve gitme vaktiydi. ''N'apıcaksın'' dedim. ''Nefes almaya devam edicem'' dedi ve gülümsedi. ''Çay, çiğdem, su...'' diye bağıran motorlu satıcı görüş alanımıza girdi. ''Çay?'' ''Olur.''    Hava sıcaktı sıcak olmasına lakin vedalara yakışan içecek kuşkusuz ki çaydır. ''Sen n'apıcaksın?'' ''Yazıcam. Okucam. Yazıcam. Okucam.'' Başıyla onayladı.    Gözlerini körfeze çevirdi. Sustuk. Uzunca bir susuştu bu. Bazı zamanlar kelimeler sesten başka bir şey ifade etmez. Öyle bir vakitdeydik. Bir süre sonra; ''Bende yazıcam artık. Yazmak için dert olmalı. Derdi olan insan yazar'' dedi. ''Hatta ilk yazımın giriş cümlesini de düşündüm. Sevmek mi? sevilmek mi?''  

Masama oturmuş, tüm kitle iletişim araçlarımı kısa süreliğine devre dışı bırakmış filan dergiye öykü yazıyordum. Yan oda da öğrenci evinin fıtratına uygun şekilde hummalı bir münakaşa ediliyordu. Bu konuşmaların bana sıçramasına ramak kaldığını hissetmeye başlamışken odadan ismim çağrılıyordu. İlk seferde duymazdan gelsem de oldukça ısrarlı bir şekilde çağırmaya devam ediyorlardı.    ''Evet'' dedim.    ''Hazırlan Bodrum'a gidiyoruz''    Arkadaş grubumuzdan Tarık'ın sevdiği kız bodrumdaydı ve ilk buluşma gerçekleşecekti. Buluşmaya Tarık ile beraber Ümit arkadaşımız davetliydi. Lakin heyecan olsun diye biz ev halisi yani dört kişi gidecektik. Aytuğ tek kalmasın diye benim de gelmemde ısrarcıydılar.    Aytuğ için, biraz da değişiklik olur düşüncesiyle ''tamam'' dedim. Bir telaş hazırlanmaya koyuldular. Saat 17:00'yi gösteriyordu. Buluşma saati 20:00 idi. İzmir'den Bodrum'a ortalama üç saat sürerdi ve biz kesin...

Hüngür hüngür ağlıyordu kadın. Gözleri sigara ateşine dönmüştü.  ''Nereye gidiyorsun. Bu kadar basit, sıradan mıydı her şey?'' dedi. Gözlerinin ateşi ses tonunu etkilemiyordu. Sesinden, metropol yoğunluğunda bir hayal kırıklığı seziliyordu.  Kadın cevap alamayınca sorusunu aynı tonu koruyarak tekrarladı.     Adamın aklına Nazım Hikmet'in ayrılık şiiri geldi. Şiire uygun bir ayrılığın reel hayat da ütopik olduğu düşüncesi netleşti kafasında. Klişe basmakalıp dizilerdeki gibi gizemli bir cevap verdi;  ''Basit ya da sıradan. Konu bu değil. Çünkü öyle olması gerekiyor.'' Kadının ağlayışı hız kazandığı gibi kesildi. Elinin dışıyla gözlerini sildi, sigarayı söndürdü. Ardından olanları hazmetmiş gibi ''Peki'' dedikten sonra banktan kalktı ve gitti.     Caddenin karşısına geçerken, sigaranın ucunda kalan ufak bir izmarit esintiden destek alıp tekrar yanmaya başladı. Gözlerinden yaşlar akıyor, bir yandan da çanta...