İşten çıktığında saat altıyı gösteriyordu. İçinden eve gitmek gelmiyordu. Haftanın bir günü erken çıkışı vardı. Onu da haftanın beş günü olduğu gibi eve giderek geçirmek istemiyordu. Eve zile basarak değil de anahtarla girmesinin, gitmek istemeyişinde etkisi vardı. Osmanbey'den metroya binip taksime gitmeyi düşündü. Sonra vazgeçti. Yürümenin iyi geleceğini düşünüp taksime doğru gitmeye başladı. Halaskargazi’yi bitirip gezi parkından geçip istiklale girdi. Cadde her zaman olduğu gibi kalabalıktı. Herkes bir yere gitme bir yere yetişme telaşındaydı. Sahi neydi bu aceleleri? Tezer Özlü’nün ismini hatırlayamadığı kitabındaki bir sözü aklına geldi. ‘’Her köşe, her cadde öyle dolu, öyle dolu öyle dolu ve bu doluluk içinde öyle boş, öyle boş, öyle boş ki’’ Rasgele bir sokağa girdi. Bu sokak caddeye göre biraz daha sakindi. Sokağın sonunda ufak bir kalabalık gördü.
Burada yazılanların tümü hayat mahsülüdür..