9.45 Vapuru

Sapanca gölünün en güzel görüldüğü yerdeyiz. Korudaki sisli hava halet-i ruhiyemin temsili. ‘’Otur konuşcaz.’’ dedi. Oturdum. Gözleri, adeta patlamaya yakın yanardağ. ''Bu kadar kolay mı?'' Güldüm. Gülüşüm su da sektirilen taş gibiydi. '' Komik bir şey mi söyledim'' Gülüşüm taşın son sekişindeki suya düşüşü gibi kesildi. Gözlerine baktım. Yanardağ harekete geçmiş her an patlayabilir. Bir iki kelam etmek istedim. Beyhude. O gözlere kıymak, nehir yeşili gözleri

   Gülhane parkında bankta oturuyordu. Hava bozulmaya yakın. Son bir buçuk saattir karşısındaki havuz da ritmik şekilde fıskiyelerden yükselip azalan suları izliyordu.  S.; ‘’Şarjım bitiyor telefonum kapanmak üzere, hoca ekstra kısa bir ders yapacakmış, biraz gecikeceğim haberin olsun’’ demişti.  ‘’Biraz>bir buçuk saat’’ olduğunu 20 yıllık hayatında ilk defa öğrenmişti. 21. Yaşına girdiği güne de armağan olmuştu bu bilgi. Yiğit’in sol yanındaki melek ; ‘’Madem işin var ne diye buluşalım önemli diyorsun’’, Sağ yanındaki

   Yarım saattir izlediğim filmi anlamaya çalışırken kapı olağanca şiddetiyle açıldı. Umut elinde siyah poşetiyle bir hışımla içeri girdi. ‘’Bu ne şiddet bu celal birader’’ derken Umut;   ‘’Nolcak lan bizim bu halimiz’’ dedi. ‘’Ne varmış halimiz de?’’ ‘’Bende onu diyorum işte nolcak bizim bu halimiz?’’ ‘’Bir şey mi oldu olum?’’ ‘’Ne düzgün gidiyordu ki bir şey olsun.’’    Çeyrek dakika kadar birbirimizle anlamlı gözükse de anlamsızca bakıştık. Daha sonra elindeki siyah poşeti göstererek ‘’hava kadife gibi gel balkonda oturalım. Hem içeriz hem de iki lafı birbirine tokuştururuz’’ dedi. Gözümü poşete dikerek ‘’neyli aldın’’ dedim bende.. ‘’Senin sevdiğinden. Sade. hem de en beypazarlısından’’ ‘’Kardeşim benimm. sen geç ben bilgisayarı kapatıp geliyorum.’’    Bilgisayarı kapatırken yarım saatimin malayani geçtiğine esef duydum bir an. Hemen ardından vardır bir hayrı diyerek kendimi teselli ettim. Yanıma bir şal alı...

   Karşılıklı oturuyoruz güzel insanla. En demlisinden çay en kafeinlisinden americano içiyoruz mutluluğumuza. Bizden mutlusu yok diyoruz yek ağızla. Arka masadan ''Bu nasıl bir enaniyet, gören de zanneder siz hariç herkes hüzne düşmüş'' diye gereksiz bir tepki geliyor. O kadar neşeliyiz ki duymazdan geliyoruz.    Güzel insan çantasından bir paket çıkarıyor. ''Bu senin'' diyor. Paketi açarken sakin davranmaya çalışıyorum ama ruhum ısrarla ivedilikle davranmamı istiyor. Franz Kafka'nın Milena'ya Mektuplar adlı kitabı çıkıyor paketten. Kapağını açıyorum ''Seni Kafka'nın

   ''Dersler benim için ders olmaktan çıktı. Dersler, seninle aramda bir ayin artık. Tabi bu ayine sadece ben katılıyorum. Sen izleyicisin. O gülüşün, o duruşun sol yanımda yangınlar koparıyor. Sen bundan habersiz bilmediğim düşüncelerdesin. Belki de sende sevdiğini düşünüyorsun, benim gibi sevdiğinle ayin yapıyorsundur belki de... Ya da benim ayinime izleyici değilsindir, belki de sende bana karşı bir şeyler hissediyorsundur. Gözlerin, bana olan bakışların, Allah'a olan kuvvetli inancımı daha da kuvvetlendiriyor. Bu yeşil gözler anca onun gibi bir İlahın eseri olabilir.    Galiba sen benim kaderimsin. Evet evet sen benim kaderimsin. Sana karşı olan hislerim aşk değil. Olamaz, bu aşk olamaz. Bu başka bişey... Yazarın da dediği gibi;   'ilizyon nasıl göz yanılmasıysa, aşkta bir gönül yanılmasıdır.' Gel seninle birlikte 'Hayat' olalım. Şairin dediği gibi;  'Seni ben deliler gibi sevmiyorum. Gayet aklı başında seviyorum.'  Sende bana keza baş...

Bir insanı bir anda ne değiştirebilir? Yada bir insanın hevesli olduğu bir 'şey' bir zaman sonra neden anlamsız gelir? Nur'un günlerdir aklına takılan iki soru.. belki de yaşının daha 16 olması bu soruların cevabını bulamamasında önemli bir etken. Çıkmaz sokaktan kurtulmak için sonunda dedesine sormaya karar verdi. ''Ali dede sana bişey sorcam'' deyip sordu aklındaki soruları;    ''Sorduğun ucu açık bir soru. Onlarca sebebi olabilir. Bu insanın karakteriyle ve yaşanan durumla ilgili. Biz seninle tek bir şeyi baz alarak beraber bu sorunun cevabını bulmaya çalışalım. Esas kişi bir 'şey'i çok istiyor, bir o kadar da hevesli ve bir süre sonra vazgeçiyor. Bu kişiye soruyoruz, Neden? Nedir seni bu isteğinden vazgeçiren sebep? Esas kişi buna cevap verebiliyorsa...'' ''Veremiyoo!'' ''Demek veremiyor.  O zaman

   Telefonun alarmı azimli bir şekilde çizgisini bozmadan çalıyor her gün ki gibi. Uyanmamak imkansız. Camı açık bırakmanın pişmanlığını yaşıyorsun. Oda, insanı üşütecek sıcaklığa ulaşmış. Sonbahar geldiğini hissettiriyor. Yüz yıkama, diş fırçalama, giyinme aşamalarını tamamlayıp dışarı atıyorsun kendini. Servis şoförü beklenmenin gerginliğiyle diline pelesenk olmuş cümleyi kuruyor; 'Servis bekletilmez beklenir.' Karşılık olarak klişeleşmiş cevabını bir lahza gecikmeden veriyorsun; 'Mantıklı'    Geceden kalma uykusuzluğunu bir nebzede olsa serviste azaltıyorsun. Servis okula ulaşıyor ve mesain başlıyor. ''Özel Sektör Spotu -Devlet okulundan mezun olan kişinin özel okul pazarlamasına kapitalist sistem denir-'' Zaman akıyor. Belki de Sonbaharın verdiği bir havayla bulunduğun oda birden kasvetli gelmeye başlıyor. Birçok şey anlamını yitiriyor bir anda. Mübalağasız, nefes almak bile zor gelmeye başlıyor. Bunların üstüne bir de saatler yavaş akmaya ba...

   İşten çıktığında saat altıyı gösteriyordu. İçinden eve gitmek gelmiyordu. Haftanın bir günü erken çıkışı vardı. Onu da haftanın beş günü olduğu gibi eve giderek geçirmek istemiyordu. Eve zile basarak değil de anahtarla girmesinin, gitmek istemeyişinde etkisi vardı. Osmanbey'den  metroya binip taksime gitmeyi düşündü. Sonra vazgeçti. Yürümenin iyi geleceğini düşünüp taksime doğru gitmeye başladı. Halaskargazi’yi bitirip gezi parkından geçip istiklale girdi. Cadde her zaman olduğu gibi kalabalıktı. Herkes bir yere gitme bir yere yetişme telaşındaydı. Sahi neydi bu aceleleri? Tezer Özlü’nün ismini hatırlayamadığı kitabındaki bir sözü aklına geldi. ‘’Her köşe, her cadde  öyle dolu, öyle dolu öyle dolu ve bu doluluk içinde öyle boş, öyle boş, öyle boş ki’’    Rasgele bir sokağa girdi. Bu sokak caddeye göre biraz daha sakindi. Sokağın sonunda ufak bir kalabalık gördü.