‘’Aşk mı?’’ Dedi. ‘’İnsan yanında bir yaren istiyor. Beraber sevinip üzülebileceği, beraber susabileceği, heyecanlanabileceği birine ihtiyaç duyuyor. Omuzunda ağlayabileceği, ‘Beni senden başka kimse anlamasın’ diyebileceği, derdiyle dertlenebileceği insana hasret kalıyor.’’ Aralarına sessizlik çöktü. Kordondaki insanların sesleri kadını kendine getirdi. ‘’Sahi, aşk nedir? Fedakarlık mıdır? Sevgi midir? Cinsellik midir? Acı çekmek midir!? Ya da yanındayken bile özlemek midir?’’ ‘’Nedenler çoğaltılabilir. Bunlar klişeleşmiş basmakalıp yargılardır. Bence Aşk dediğimiz hormonel duygu, spesifiktir. Birey genel geçer söylemleri aşarak aşkı kendine has bir duruma getirmeli.’’ Adam es verdikten sonra oturduğu çimlere topraktan destek alır gibi avuçlarını yasladı. Gözlerini kaçırmadan kadına baktı. ‘’Benim için aşk öncelikle ince düşünmektir. Anlayabilmektir. Ellerin değil kalplerin birbirine değmesidir. Her sayfasını...
Burada yazılanların tümü hayat mahsülüdür..