9.45 Vapuru

Büyüyoruz. Gülüyoruz. Ağlıyoruz. Bazılarımız çok ağlıyor. Seviyoruz. Seviliyoruz. Sevişiyoruz. Acı çekiyoruz. Hiç bitmeyecek gafletine düşüyoruz. Okuyoruz. Bazılarımız hiç okumuyor. Haftanın kırkbeş saatini hayatımızı kazanmaya harcıyoruz. İhmal ediyoruz. İhmal ediliyoruz. Seviniyoruz. Sevindiriyoruz. Üzülüyoruz. Bazılarımız çok üzüyor. Başımızı omuzlara yaslıyoruz. Başlar omzumuza yaslanıyor. Her şey geçiyor. Her şeyin geçmesine vesile oluyoruz. Yardım bekliyoruz. Yardım ediyoruz. Bazılarımız hiç yardımcı olmuyor. Umutlanıyoruz. Umutlandırıyorlar. Hayal kırıklığına uğruyoruz. Hayal kırıklığına uğratıyorlar. Hayallerimizi gerçekleşiyoruz. Hayallerimizi gerçekleştiriyorlar. Yaşlanıyoruz…        Çaba gösterdiğimiz her şey bir gün bir boşlukta bitiyor. Yıl göstergesinde değişen bir sayı karakterimizde değişkenlik göstermesin. Yeni yıl yeni bir sayfa değildir! Yeni yıl kaç ortalı olduğunu hayata veda edene dek bilmeyeceğimiz defterin bir diğer orta bölümü...

-Bazı sabahlar sadece uyanırsın. Günaydınlar başkalarına kalır. Senin sabah(lar)ın nasıl yabancı? --Kimi sabahlar ben dahil çoğu kişinin günü aydın olmaz. Lakin benim sabahlar genelde umutlu olur. -Umudunu taze tutabilen insanlar bana tuhaf gelir. --Neden tuhaf gelir? -Umudun kendisi de tuhaf geldiği için. --Bence yanılıyorsun. Allah’tan hiçbir zaman umut kesilmez. Tabi inanıyorsan. -İnanıyorum. Allah’tan değil insanlardan umudumu kestim. --Rab’bin kimi vesile edeceğini bilemezsin ki? Umudunu her daim koru. -Umudum yok, hayalim yok, hiçbir şeyim yok benim. Arabesk bir serzeniş sayma bu dediklerimi. Bir gün hikayeleri olan kuşlar kuzey ülkelere göçe zorlandılar. Böyle başladı kanat katliamı… --Umutsuzluk şeytandandır. Böyle düşünmene sebep olan ne varsa unut hepsini.  Her daim beterin beteri vardır. Çıkarma bunu aklından. -Yabancı, ne söyleyeyim ki sana? Boş ver.  Gel bir akşam yemek yiyelim. --Sen boş verme de yemeği yine yeriz. ------------...

‘’Plak dinledik. Pencereden girinti çıkıntılarıyla damları seyrettik. Her tür yaşam bir iki mutluluk, üç beş bunalım ve binlerce istekle özetleniyor.’’ Kısa bir bakışma sonunda kitabı kapattı. ‘’Bazı kitaplar var ki okurken keyif aldığın son sayfasını okuduğunda bitişin hüznünü yaşadığın kapağını kapattığında ise derin düşüncelere daldığın…’’ dedi biri. Altı yüz yıllık çınarın altında içtikleri çayın buharı yüzdeki ifadeleri anlamsızlaştırıyordu. ‘’Beğendiğine sevindim’’ demekle yetindi öteki.        Çaylarını içtiler. Gülüştüler. Sevindiler. Bazen dudaklar bükülüp ‘’Allah Büyük’’ dediler. Gelecek ve geçmiş ile ilgili beylik laflar etmediler. ''Anı yaşa''manın kelimedeki anlamını yitirmeleri çok uzun zaman olmuştu. Her daim hayatında olan kelamın manası kendiliğinden şekilleniyordu zaten.        Çınarın altından uzaklaşıp Bursa’nın ara sokaklarına doğru yürüyüşe çıktılar. Kısmetleri açıktı. Atmosfer güneşin...