Kırmızı Işık

   İşten çıktığında saat altıyı gösteriyordu. İçinden eve gitmek gelmiyordu. Haftanın bir günü erken çıkışı vardı. Onu da haftanın beş günü olduğu gibi eve giderek geçirmek istemiyordu. Eve zile basarak değil de anahtarla girmesinin, gitmek istemeyişinde etkisi vardı. Osmanbey'den  metroya binip taksime gitmeyi düşündü. Sonra vazgeçti. Yürümenin iyi geleceğini düşünüp taksime doğru gitmeye başladı. Halaskargazi’yi bitirip gezi parkından geçip istiklale girdi. Cadde her zaman olduğu gibi kalabalıktı. Herkes bir yere gitme bir yere yetişme telaşındaydı. Sahi neydi bu aceleleri? Tezer Özlü’nün ismini hatırlayamadığı kitabındaki bir sözü aklına geldi.

‘’Her köşe, her cadde  öyle dolu, öyle dolu öyle dolu ve bu doluluk içinde öyle boş, öyle boş, öyle boş ki’’

   Rasgele bir sokağa girdi. Bu sokak caddeye göre biraz daha sakindi. Sokağın sonunda ufak bir kalabalık gördü.
Yaklaştığında kalabalığın önünde bir barın olduğunu fark etti. Herkesin ellerinde içkileri vardı ve ikişer üçer gruplar halinde sohbet ediyorlardı. Bara baktı içi sakindi. Şubat ayında bu kadar insanın içkilerini bar dışında tüketmelerine anlam veremedi. İçeri girip bir bira söyledi. Barmen birasını uzatırken, gözü yan masada içkisini tek başına tüketen kadındaydı. Birasından bir yudum aldı ve gözlerinin tekrardan kadına yöneltti. Kadın bu bakışlardan bi haber gözü önündeki duvarda asılı karikatürü incelemekteydi. Karikatürde bir elin avucu çiziliydi ve avuçtaki çizgilerin anlamları oklarla açıklanıyordu. Çizgilerin biri kader, bir aşk ile ilgiliydi. Son çizginin cinsellikle ilgili olduğu açıklamasını okuduktan sonra gülümsedi. İçkisinden yudum alırken gözleri, ona bakan Ateş’in gözlerine denk geldi. Erkek, isminin hakkını verir derecede, yan masada oturan kadına gözleriyle adeta ateş ediyordu. Ateş; uzun boylu, gözleri ela, burnu adeta bir heykeltıraşın elinden çıkmışçasına düzgün, kel fakat siyah sakalının uyumuyla kelliğinin ona çekici bir hava kattığı otuzlu yaşlara merdiven dayamasına bir kalan yakışıklı biriydi. Kadın Ateş’in bakışlarından ister istemez etkilenmişti. Birkaç defa bakışlarını kaçırsa da Ateş’in gözlerinin, üstünde olduğunun farkındaydı. Kadın; yeşil gözlü, ona tatlı bir hava katan elmacık kemikleri belirgin, su içtiği zaman suyun boğazından aşağı akışı görünecek derecede beyaz tenli, kızıl renkteki kıvırcık ve kısa saçlarıyla girdiği her ortamda farkedilecek derecede alımlı biriydi. Bardağının dört de biri kadar kalan içkisini fondipledi. Ateş elinde iki bira ile bir anda karşısında dikiliverdi.

‘’Bira?’’

Kadın teklifi başıyla nazikçe onayladı.  Erkek birayı uzattıktan sonra masaya oturdu.

‘’İsmim Ateş’’ dedi. Kadın şaşkın yüz ifadesiyle gülümseyip elini uzattı ‘’Alev, Memnun oldum’’ dedi. Kadında ki şaşkın ifade bu defa Ateşin suratında oluştu. Gülümseyerek ‘’güzel isimmiş’ deyip uzatılan ele karşılık verdi. Barda Can Gox - Angel’s çalıyordu. Kısa bir sessizliğin ardından Ateş Alev’e klişeleşmiş tanışma soruları sordu. Alev, ‘’İzmir’den okumaya geldiğini,  İstanbul Üniversitesi Türk dili ve edebiyatı son sınıf okuduğunu, son sınıfa gelene kadar üniversitede altıncı senesinin dolduğunu,  okul dışında kalan sürede bir ajans firmasının reklam bölümünde part-time çalıştığını, ajanstan ve okuldan olan iki arkadaşıyla birlikte Cihangir’de oturduğundan’’ bahsetti.  Ateş’te ‘’Osmanbey’de cadde üzerinde bulunan bir giyim mağazasında müdür olduğunu, aslen Mardin’li olduğunu, ailesini ufak yaşlarda terör saldırısında kaybettiğini, yetimhanede büyüdüğünü, liseye kadar okuduğunu, Şişli’de oturduğunu, Hayat Üniversitesini yıllardır açıktan okumaya devam ettiğinden ‘’ bahsetti. Laf lafı açıyordu. İsimlerinin etkisiyle birbirlerine ısınmaları daha hızlı olmuştu.

   Üçüncü biralarını bitirdikten sonra Ateş dışarda vakit geçirmeyi teklif etmişti. Alev bu teklife içten içe memnun olsa da bu memnuniyetini belli etmeyecek şekilde kabul etti. Ateş dışarı çıkmadan önce golden virginia’sından  kendine bir sigara sardı. Alev’e teklif etti fakat kısa bir süre önce sigarayı bıraktığını söyledi.

KAMU SPOTU --Sigara ve Alkol size ve çevrenizdekilere ciddi zararlar vermez. Sadece zarar verir. Zira bu ürünler kimseyi ciddiye almaz bilakis sallar! –

   Bardan çıkıp, sokağa bitirip tünele doğru yürümeye başladılar. Ateş sigarasını bitirene kadar nedense hiç konuşmadılar. Aralarında kesif bir sessizlik hakim oldu. Ateş birkaç sefer sohbet açma girişimlerinde bulunsa da Alev her seferinde geçiştirdi. Suratındaki müşfik ifade gitmiş mağrur bir ifade yerleşmişti. Ateş neler olup bittiğine anlam vermeye çalışırken, Galatasaray Lisesine geldiklerinde Alev;

‘’Geç oldu benim gitmem lazım. Hoşça kal’’ dedi ve Ateş daha cevap veremeden ivedilikle Cihangir’e giden sokağa girip gecenin karanlığında kısa sürede kayboldu.

   Ateş yönünü Meydana doğru değiştirdi. Evine vardığında olayın şaşkınlığını hala üzerinden atmış değildi.

Ne oldu da yüzüme bile bakmadan biranda gitti? Acaba farkında olmadan yanlış bir şey mi yaptım? Görüşürüz de demedi, aksine hoşça kal dedi? Neden hep böyle olmak zorunda? Neden güzel giden bir şey aniden berbat olmak zorunda? Hayatta her zaman kırmızı ışık bana mı yanacak?

Devamı Gelecek…