Sabahın erken saatlerinde uyanıyorum. Havada kar soğuğu var. Böyle havada nehir gözlü insana hayır diyememenin hazırlığını yapıp sıkı sıkıya giyindikten sonra yola koyuluyorum. Havanın soğukluğu kendime getiriyor beni.
Buluşma yerine Beyazıt Meydanına varıyorum. Üniversitenin Osmanlı'dan kalma devasa kapısında gözlerim arıyor nehir gözlüyü. Yok. Saati yoklayınca erken geldiğimi fark ediyorum. Öykü yarışması için hazırladığım taslağı çantamdan çıkarıp gözden geçirmeye niyetlenmişken kar kendini göstermeye başlıyor. Pamuk gibi yağıyor yeryüzüne. İçime garip bir huzur doluyor.
Tanıdık bir sesten ismim etrafta yükseliyor. Onu görüyorum. Yüzündeki gülüşü soğuğa rağmen etrafa sıcaklık yayıyor. Evet sevgili okur inanın bana bu oluyordu. Uzun süre görüşememenin hasretini kısa süreli hal hatır sorularıyla gidermeye çalışıyoruz.
Boğazı kuş bakışı gören kafeye gidiyoruz. Galata, Karaköy, Kız Kulesi, Kuzguncuk, Çengelköy... Rahatça görebiliyorsun. Beyaz tutmaya başlıyor. İstanbul karla güzelliğine güzellik katıyor. Ritüeli bozmayıp çay sipariş ediyoruz. Çay eşliğinde hasretimizi gideriyoruz. Bir süre sonra sessizlik oluyor. İkimizde elimizde ince belli bardakla kar yağışının seyrine dalıyoruz. Nehir gözlü;
''Mevsimlerden kış en sevdiğim. Bunu söylerken de hafiften çekiniyorum. Sokakta yaşayan insanlar aklıma geliyor. Kötü oluyorum.''
''Bence de en güzel mevsim kış. Belkide bunu evimiz rahatımız yerinde diye söylüyoruz. Bunu yaşamadan bilemeyiz. Asıl mesele böyle bir durumda karşılaştığımızda elimizden geldiğince yardımcı olmak. Devletin evsizler için açtığı yerlere yönlendirmek.''
''Öyle''
Eller bardağa daha sıkı sarılıp gözler daha derinlere dalıyor. Aynı anda derin nefesler çekilip veriliyor. Çantamdan yarışma için hazırladığım taslağı çıkarıp veriyorum. Okurken yüzünde gülücükler açıyor. Etrafa sıcaklık yayılmaya başlıyor. Boynumdaki atkıyı çıkarıyorum. Okumayı bitiriyor. Öykünün sonu ile ilgili önerilerde bulunuyor. Düşüncelerini söylerken ben onun gözlerinde kayboluyorum. Gözleri yüzünden tam dinleyemediğim önerilerini dikkate alacağımı söylüyorum.
Biraz yürümeye ne dersin? demesiyle dışarı atıyoruz kendimizi. Galata köprüsünden istiklale beyazlar eşliğinde yürüyoruz. Arnavut kaldırımlı yokuşta düşme tehlikesini gayri ihtiyarı koluma tutunarak atlatıyor. Biri iki adımdan sonra tekrar kayıyor. Koluma girmesini söylüyorum.
Kol kola istiklale çıkıyoruz. Zamanı durdurmak düşüncesi geçiyor aklımdan. Hep böyle kalmak istiyorum. Sonra o anda başına bir felaket gelmiş ya da içi kasvetle dolmuş ya da bir yakınını kaybetmiş bir insanı düşünüyorum. Zamanı durdurmak isteği bencilce gelmeye başlıyor. Nehir gözlü;
''Oğuz Atay'ın; Umursadığınız insan sizi hayal kırıklığına uğrattığında, insanları önemsemekten vazgeçip yalnızlığı seçiyorsunuz, sözüne yer vermişsin öykünde. Sen ne düşünüyorsun bilmiyorum ama bence bu düşünce karşına, geçmişteki kırıklıkları unutturan, hayaller kurduran, geleceğe olan umudumu arttıran dediği kişi çıkana kadar geçerli. Böyle bir durumda kendine ve karşısındakine şans vermeli insan.'' dedi.
Dedikleri beni geçmişe götürüp getirdi. Zamanı durdurma isteğim tamamen geçti.
''Asıl mesele o çizgide başlıyor. Geçmişteki kötülükleri unutturunca, hayaller kurdurunca, geleceğe olan umudunu arttırınca hatta her güldüğünde kimsenin görmediğini gördüğünde bir korku başlıyor. Dejavu oluyor. Orada bir acaba? başlıyor. Bu yönüyle Oğuz Atay'a katılmamak elde değil...''
Cevabımdan sonra iç çekip ''sende haklısın'' dedi. Çantasından peçete alma bahanesiyle kolumdan ayrıldı.
Kar ve rüzgar şiddetini arttırmıştı. Bizi salep ısıtır düşüncesiyle salaş bir mekana girdik. En tarcınlısından saleplerimiz geldiğinde çantasından ufak bir paket çıkarıp bana uzattı;
''Sen yılbaşlarını sevmezsin ama içimden geldi. Yeni yıl hediyesi güle güle kullan.''
''Ne gerek vardı. Çok mahcup oldum şimdi. Teşekkür ederim.''
''Bakalım beğenecek misin?''
Şaşkınlık ve mutluluk karışımı duyguyla paketi açtım. Yüzük kutusu. Kapağı kaldırdığımda gözlerinin renginde saydam oval taşlı bir yüzük. İçimdeki duyguların yanına acaba? sorusu eklendi.
''Çok hoş ve ince bir hediye. Tekrardan çok teşekkürüm ederim.''
''Güzel günlerde kullan''
Güzel günlerde kullan diyordu. Bu yüzük parmağımda olduğu sürece nehir yeşili gözleri hatırlatacaktı bana. O gözler aklıma geldikçe, kötü gün yerini güzel güne bırakırdı.
Saleplerimizi içerken sohbet etmekten çok ortamın keyfini çıkardık. Kış akşamında karşılıklı içilen salebin sıcaklıkla bir ilgisi olmalı... Kış akşamında karşılıkla içilen salep de sevdaya dahil... Kış akşamında karşılıklı içilen salep paha biçilemez. Birde şu acabalar? olmasa...
Devamı gelecek...
Yorumlar
Yorum Gönder