Muanaka

  Fotoğrafın profil resmi için çekilmediği zamanlardı. Aylardan aralık. Hava soğuktu. Akşam vakti Beşiktaş’ta  kartal heykelinin karşısındaki bir kafede salep eşliğinde kitabımı okuyordum. Kendimi karakterle özleştirmiştim. “Eğer iş zevkse hayat neşedir; eğer iş güçse hayat köleliktir.” Diyordu yazar. Kitap bitmeye yakındı. Sona yaklaşmışken arafta kaldığım konuda kararımı vermiştim. Hukuk fakültesini bırakacaktım. 

   Her sayfa çevirişimde gözlerim i dışarıya yöneltiyordum. Bir kadın dikkatimi çekti. Genç ve alımlı denecek biriydi.  Bankta, uzun süredir oturuyordu. Üstelik

üstünde ince bir hırka vardı. Kitabımı okumaya devam ediyordum. En son bakışımda ağlamaya başlamıştı. Salepten son bir yudum alıp hesabı ödedikten sonra dışarı çıktım. Havanın gittikçe soğuduğunu hissettim. Kadının ağlaması iç çekişe dönüşmüştü. Bir an yanına gidip gitmemekle tereddüt ettim. Elimdeki kitabı okumasaydım muhakkak gitmezdim. Ana karakter insana miladım denilecek derecede kararlar aldırıyordu. Tabumu yıkıp yanına gittim. ‘’Sakıncası yoksa oturabilir miyim?’’ dedim. Mizacını bozmadan kafasını sallayarak onay verdi.

   Kitabımı okumaya başladım. Son altı sayfa kalmıştı. Kadın ben yokmuşum gibi sessizliğini sürdürmeye devam ediyordu. Kitabı bitirip kapağını kapattıktan sonra ‘’Bu kitabı herkes okumalı’’ diyerek sohbet açmaya çalıştım. Kadın göz ucuyla kitaba baktı.  ‘’Gorki’nin kitapları iyidir’’ dedi. Sesinde, kocaman bir hayal kırıklığı vardı. Bende ‘’Öyle’’ diyerek cevap verdim. Sessizlik kaldığı yerden devam ediyordu. Bir süre sonra kartal heykeline bakarak; ‘’Bir insan neden ağlar ki?’’ dedim. Dediğime bir an bende inanamadım. Tanımadığım bir insanın özeline girmek için kapıyı çalmıştım. Kadın hiç tepki vermedi. Her geçen saniye utancımı artırıyordu. Fazla ileri gittiğimi düşünmeye başlamışken; ‘’Bir insan neden ağlamaz ki?’’ dedi.  Beklemediğim cevabı karşısında bir an afalladım. Sessizliği kısa tuttuktan sonra;  ‘’Her şeyi yolundaysa, derdi yoksa, mutluysa ağlamaz.’’ Dedim. Gözleriyle etraftaki insanları göstererek;

‘’Sence bu kadar insanın hayatında her şey yolunda mı gidiyor? Ağlamıyorlar diye, her şey çok mu güzel hayatlarında? İçlerinde bir ego zinciriyle yaşayanlar anca ağlayan insanı garip görür. Yoldan geçenlere sorsan herkesin bir derdi muhakkak vardır. Herkes her şey çok güzel olacak diye güne umutla başlıyor. Ama etrafta biri ağlayınca hemen garipseniyor. ‘Bir insan neden ağlar ki?’ Çünkü ağlamak acizliktir. Çünkü ağlamak ezikliktir. Hele ki toplum içinde ağlamak büyük cesaret. Aman efendim sakın ağlamayalım. Etrafa hep neşe saçalım. ‘En mutlu benim’ yarışlarına girelim. Sana bir sır verim mi? Ağlamak ruhun ferahlama yöntemidir. Asıl, insanlar kendilerine bunca koşuşturma, bunca yoğunluk içinde ben neden ağlamıyorum diye sormalılar? Sende bugün kendine bir iyilik yap ve ağla.’’ Dedikten sonra kalktı ve kalabalığın içinde uzaklaştı.

   Beni darmaduman etmişti. İçime anlamsız bir hüzün çöktü. Tanımadığım bir insana destek amaçlı özeline girmeye çalışırken istemeden bamteline dokunmuştum. Söylediklerinde ne kadar haklıydı. Tuhaf olan benim diye düşündüm bir an. Etrafımızda gülümseyen insanları görünce garipsemeyiz ama ağlayan birini görünce hemen dikkat çekiyor. Tüm gözler merak içinde onun üstünde oluyor. Gözyaşının sebebini merak ediyoruz. Merhamet etmek geliyor içimizden…

   Peşinden gitmeyi düşündüm. Ama nasıl, nereye? Bir ümit diyerek gittiği yöne doğru hızlı adımlarla gitmeye başladım. Görebileceğim en uzak yeri yoklaya yoklaya gidiyordum. Çarşıdan Beşiktaş meydana doğru çıktım. İnsan kalabalığı daha da artmıştı. Ümidim gittikçe azalıyordu. Son kez iskele meydanını yokladım. Yok. Yok.. Yok…

   Neden gitmiştim onun yanına? Tanımadığım bir insanın yanına neden gitmiştim? Güzelliğinden mi etkilendim yoksa gözyaşına merhamet mi ettim? Aklımda onlarca düşünce içinde, vapurla Üsküdar’a geçip eve gittim. Hiçbir şey düşünmek istemiyordum. Kafayı koydum yastığa uyudum.

  Sabah ezanıyla uyandım. Net hatırlayamadığım abuk sabuk bir rüya görmüştüm. Kendime gelmek için yüzümü yıkayıp, ocağa çay koydum. Masada oturup ocağın aydınlattığı mutfakta çayın demlenmesini beklerken dün ki kadın geldi aklıma. Uyumak pek fayda etmemişti. Sanki onu bir daha görüp konuşmazsam içimde hep bir eksiklik olacaktı. Kafama bu kadar takılması garip geliyordu bana.

   Olanları düşünmemeye çalışarak demlenen çaydan bir bardak alıp salona geçtim. Sigara yaktım. Hukuk fakültesini yeniden gözden geçirdim. Derslere istemeyerek giriyordum. Kazara mezun olsam bile bu işi yapmaktan hiç keyif almayacağımdan emindim artık. Hava aydınlandıktan sonra hazırlanıp evden çıktım.

   Vapurla Beşiktaş’a geçtikten sonra boğaz manzaralı kampüse girip öğrenci işlerine gittim. Kaydımı sildirmek istediğimi söyledim. İlgili görevlinin gereksiz bırakma nedeni sorularını kısa tutarak kaydımı sildirdim. Son kez bir yılımı geçirdiğim üniversiteme baktım. Artık vasıfsız sivil bir insan olmuştum.

   Bunu kutlamak için rotamı dün ki kafeye yönelttim. Meydandan çarşıya girerken az ilerde, bende tesiri hala devam eden olayın kahramanı bir köşede ayakta dikiliyordu. Bu sefer soğuğa karşı önlemini almış üstünde kaban vardı. Bugün kutlanacak çok şey var diye düşündüm.

   Neşeyle kadına doğru giderken bir erkek geldi yanına. Sarıldılar birbirlerine. Kadının yüzünde papatyalar açmıştı sanki. Adamın yüzünde duygusuz bir ifade vardı. Kısa mesafede durup hafiye gibi onları seyretmeye başladım. Kadın güler yüzüyle bir şeyler söylerken erkek duygusuz suratını bozmadan acelesi varmış gibi kısa kesiyordu sanki. Bir süre sonra kadının yüzündeki gülücüklerin yerini hüzün almıştı. Adam hoşça kal der gibi elini kaldırıp bir anda kadına tokat attı ve çekip gitti.

   Olanlara şaşkınlıkla bakakalmıştım. Kadın olduğu yerde ağlamaya başladı. Çevredeki bir yerlere yetişme telaşında olan insanların gözleri kadının üstünden geçiyordu. O ağlarken önceki gün aramızdaki diyalog geldi aklıma. ‘’Ağlamak ruhun ferahlama yöntemidir’’ demişti. Şimdi ise ona el kaldıran bir hayvan için ağlıyordu. Muhtemelen dünde, soğukta, üstünde bir hırkayla onun için ağlamıştı. Bende bıraktığı tesir, anlamsız hüznü bir anda eridi gitti adeta. Ağlamak ile ilgili söyledikleri doğru şeylerdi aslında. Lakin bugün olanları görünce, ne için gözyaşı döktüğümüzün de önemli olduğunu düşündüm.

   Kadın ağlamaya devam ediyordu. Yanına gidip gitmemekle tereddüt ettim. Az önceki vaka yaşanmasaydı gidecektim. Bir süre düşündükten sonra olanları şahit olmamış gibi selam vermeye karar verdim. Etrafa bakınarak yanına gitmeye başladım. Aramızda birkaç metre kala selam verecekken tokatı atan erkek bir anda ortaya çıktı ve kadına sarıldı. Kadında hıçkırıklar içinde ellerini adamın beline doladı. İkisi yabancı bir insanın gözünden duygu şöleni yaşıyor gibi gözüküyorlardı. Son on dakikadır aşk, şiddet, ihtiras içeren kısa film seyrediyordum sanki. Etrafta birinin ‘’kestik’’ demesi eksikti sadece. İzlemeye son verdim. Yanlarından geçerken telefonla biriyle konuşur gibi yapıp, duyacakları biçimde ‘’Ağlamak ruhun ferahlama yöntemidir. Lakin şiddeti buna alet etmek ahmaklıktır’’ dedikten sonra kafeye gittim. Ne kadar yüksek sesle söylesem de kadının gözü sarıldığı erkekten başka bir şey görmüyordu.  

  Ağlamak üzerine söylenenler dışında yaşadıklarım bir insanın iradesizliğinden başka bir şey değildi. Salep eşliğinde bilgisayarımdan İstanbul’daki fen edebiyat fakültelerini araştırırken gözüm bankta oturan onlu yaşlarda bir erkek çocuğa denk geldi. Üstünde yamalı bir kazak, ellerinde peçeteler vardı. Ağlıyordu. Acaba ne için ağlıyordu? Ferahlamak için mi ağlıyordu sizce?