Ben bunları günlüğüme yazarken telefonuma mesaj geldi. Müphem okur,
tahmin ettiğiniz gibi nehir gözlüden geldi mesaj;
‘’Bugün uzun zamandır arayıp
bulamadığım bir duyguyu tattırdın bana. Bunun için çok teşekkür ederim.’’
Teamül gereği bende ‘’Rica ederim de, merak
ettim hangi duyguyu tattırdım’’ benzeri bir cevap vermeliyimdir. Fakat öyle bir
mesaj atmadım. Nereye çekerse çeksin net bir anlam çıkaramayacağı ‘’:)’’ cevabını verdim.
Takındığım tavrı belki de müzeyyen hakketmiyordur. Lakin
ben gönlümün
afeti canını arıyorum. Bunu haketmek bu mahlasa sahip olmak her kula nasip
olmaz.
Günler haftaları, haftalar ayların peşinden gitti. O günden sonra ara
ara hal-hatır mesajlarıyla görüştük. Aramızdaki samimiyetin -benim
katkılarımdan ötürü- azaldığı hissediliyordu.
Öykü yarışmasında işler istediğim gibi gitmemiş –her zaman ki gibi-
dereceye girememiştim. Spesifik nedenlerden ötürü işimden ayrıldım. Kısa bir
süreliğine şehir dışına çıktım. Bir kaç kitap, günlüğüm, bilgisayarım, sadece
geceleri açık tuttuğum telefonum ve idare edebilecek kadar kıyafetimin olduğu
çantamla ege şehirlerini gezdim. Vaktimin büyük kısmını bozcaada da geçirdim.
Özellikle bozcaada insana tahayyül edemediğim bir huzur veriyordu. Bu geziden
mümkün mertebe istifade ettim. Aradığım sorulara cevap bulmaya çalıştım. Az da
olsa buldum.
Seyahatimin Akçay bölümünde çadır kampında bir gece vakti ‘’Bir Kış
Gecesi Eğer Bir Yolcu’’ kitabını okuyordum. Çadırlardan bulunduğu bölümün
ortasında akdeniz akşamlarını çalmaya müsait tahtaların eşit oranlarda
dizildiği bir ateş topu yanmaktaydı. Bir ses ‘’Kahve ister misin? Kitapla iyi
gider. Gerçekten’’ dedi. Kafamı kaldırdığımda benim yaşlarımda, yüz hatları
belirgin, çekici bir kadın elinde bardak bana uzatıyordu. Nezaket gereği kahveyi
alıp teşekkür ettim.
Laf lafı açtı. Kahvenin kitaptan çok sohbet eşliğinde daha keyifli
olduğu anlaşıldı. Bu aşamada hayatımın rotası kısa bir süre değişti. Nezahat,
Bursa da yerel bir gazete de çalışmaktaydı. Geçmişte benzer işlerde faal
bulunduğumu öğrenince bahar dönemi gazetenin edebiyat bölümünde editörlük işi
teklif etti. İlk aşamada kabul etmedim fakat finansal işlerim kötü gitmeye
devam edince kabul etmek zorunda kaldım.
Bir süre orada çalıştıktan sonra elzem bir sebepten dolayı İstanbul’a
dönmek zorunda kaldım. Annem fenalaşmış yoğun bakıma kaldırılmıştı. Tek yaşamanın
ve yaşının getirilerinden ötürü bakımını iyi yapamıyordu. Onunla yaşamak farz
olmuştu artık. Yıllardır sürdüğüm keşmekeş olan ve son aylarda da gezgin olarak
sürdüğüm hayatıma bir çekidüzen verme zamanım gelmişti.
Düzenimi yavaş yavaş
oturtturmuşken günlerden bir gün telefonum çaldı. Numara yabancıydı.
‘’Efendim’’ den sonra gelen sesten arayanın Nehir gözlü olduğunu anladım.
Annemin rahatsızlandığını, tekrardan İstanbul’a yerleştiğimi yeni öğrenmiş. Çok
üzüldüğünden uzun zaman görüşememenin yarattığı özlem duygusundan bahsedip,
uygun olduğum bir vakitte görüşmek istediğini söyledi. Bulanık duyguların
tekrardan canlanacağı korkusundan tereddüt etsem de görüşmemize bahane olacak
herhangi bir kötülük yapmamıştı. Geçmiş tecrübelerin acısını başkalarından hele
ki Müzeyyen’den çıkarmak acımasızca olurdu. Ortak bir güne sözleştik.
Bu sefer ki görüşme yerimiz Üsküdar’dı. İskelede buluştuk. Görür görmez
sarıldı bana. Elleriyle uzun uzun sıvazladı sırtımı. Kendimi garip hissettim
bir an. İskele yakınındaki Asaf abi’nin yerine gittik. Mekanını, bir o kadar
iddialı, ‘’İstanbul’da çayın demlendiği yer’’ mottosuyla tarif ediyor. Kafe,
çaylarıyla bu ifadeyi fazlasıyla hakkediyor bence.
Buluşmaya gitmeden önce, kendisini en son aylar önce gördüğüm yüzüğü de
taktım. Bu kadarını hakkediyordu Müzeyyen. Gerçekte daha fazlasını…
Sipariş ettiğimiz aromalı çaylarımız geldi. Babasının ısrarlarından
dolayı artık aile şirketinde çalıştığından bahsetti. Gerçi eğitimine hala devam
ediyordu. Halkla ilişkiler son sınıftaydı. Görüşmeyeli neler yaptığımızdan konuştuk
genelde. Ben her zamanki gibi çoğunlukla dinleyici tarafındaydım. Daha sonra
uzun bir sessizlik oluştu masada. Ben bakışlarımı dışarıya doğru kaçırırken
onun bakışlarının üzerimde olduğunun farkındaydım. Birden elini elime koydu.
‘’Özlemişim seni’’ dedi. Otuz iki dişi ortaya çıkmış gülümsüyordu. Hava zaten
sıcaktı. Bir de gülüşünün yaydığı sıcaklık -bu sefer- çekilmiyordu fakat
etkilenmemek elde değildi. Bende gülümseyip –bu sefer- öküzlük etmedim ve
‘’bende’’ dedim. Bir anda ağzımdan çıkmıştı.
Zorlasan en fazla beş masanın sığabileceği kafeye aniden düşen sessizlik
tekrardan bize de yansımıştı. Aklıma Şükrü Erbaş’ın ‘’Sözün tüm kaynaklarını
tükettik ömür hanım’’ mısrası gelmişti. Ya da buna benzer bir şey işte.
Bir süre sonra Nehir gözlü eli çantasında kaybettiği bir şeyi arıyor
gibiydi. Arayışları sona erdiren bir tebessümle çantasından çıkardığı paketi
bana uzatıp ‘’bu senin’’ dedi. Şaşırmış bir o kadar da mahcup olmuştum fakat
-bu sefer- hazırlıklıydım. Hazetmediğim yılbaşı hediyesi denen adeti
karşılıksız bırakmamak için, özenle yazılmış notu ve bir o kadar özenle
kaplanmış hediye paketi omuz çantamda duruyordu. Günün sonunda vermeyi
düşünüyordum. Lakin bu beklenmedik durumdan ötürü şimdi vermem daha makuldü.
‘’Benim mi? Zahmet etmişsin
teşekkür ederim’’ dedim.
‘’Açmayacak mısın?’’
Paketi açmadan önce çantamdan ona ait olan paketi çıkarıp, samimi bir
tebessümle;
‘’Bu da senin’’ dedim.
‘’Gerçekten mi’’
Gülerek ‘’Hayır. Sen paketi açarken
kameralar ortaya çıkacak. Akşam ana haber öncesi televizyona çıkacağız. İnsanlar
seni izleyip ‘ne saf kız’ diyecekler’’ dedim.
Sitem edercesine koluma vurup içinde
kitap olan paketi açmaya başladı.Bir insanın yüzündeki heyecanlı tebessümlerin
sebebi olmak harikulade bir duygu.
Kitabı paketten kurtarıp;‘’Mutlu oldum. Teşekkür ederim. Bu gece
okuyup bitiricem’’ dedi.
‘’Ön kapağı açmadın? Biri kitap
armağan edince teamül gereği kitabın ön kapağı açılır.’’
Kitabın kapağını çevirdi. Gözlerinin
hareketinden yazdığım notu okuduğu anlaşılıyordu. Tebessüm ile hüzün arası bir
ifade oluştu yüzünde. Daha sonra sesli okumaya başladı.
‘’Hediye ettiğin yüzüğü her taktığımda
senin gözlerin geliyor aklıma. Sende bunu başucu kitabın yap. Sıkıldığın,
daraldığın, yorulduğun, nefes almanın zor geldiği zamanlarda umarım bu kitap hep
beni aklına getirir. Yalnız değilsin! Korkma Ben Varım.’’
Dikkatli okurların tahmin edebileceği
gibi hediye ettiğim Menteş’in ‘Korkma Ben Varım’ kitabı. Yazdığım notun
ağırlığını bilincinde olduğum kadar, hissettirdiklerinin de farkındaydım.
Ciğerlerine doldurduğu derin nefesi
verdikten sonra ‘’İyi varsın kelamından hoşlanmadığını biliyorum fakat
hakikaten iyi ki varsın.’’ Dedi.
Dillere pelesenk olmuş bir iyi ki
varsın değildi bu. Son görüşmemizden uzun bir zaman geçmesine rağmen, soğumuş yüreğimin derinliğine dokunmuş, bulanık duygularımı
netleştirmişti. Buradan anlıyordum iyi ki varsın’ın içtenliğini.
‘’Paketi hala açmadığına göre
hediyemi merak etmiyorsun sanırım’’
Düşüncelerimden sıyrıldım. Paketi
açtım. Mahir Ünsal’ın ‘Olduğu Kadar Güzeldik’ kitabı.. Kanaati nacizaneme göre
bir insana hediye edilebilecek en önemli şeylerin başında vaktini ayırmak, daha
sonrasında da kitap geliyor.
‘’Her ne kadar bu kitabı okumuş
olsam da düşünüp alman yeter. Sağol Müzeyyen.’’ Dedim.
‘’Bu defa, benim hediye ettiğimin
bilincinde olarak okursun. Hem bazen kitaplar ‘benim sana anlatamadıklarımı bu
anlatsın’ niyetiyle hediye edilir’’ dedikten sonra birden yüzünü somurtup; ‘’Biri
kitap armağan edince teamül gereği kitabın ön kapağı açılır.’’ dedi.
Beni mat etmişti. Yekten gülüştük.
Kitabın kapağını çevirip benim için yazdığı notu içimden okumaya başladım.
‘’Sana
İçimi Döksem Beraber Toplar mıyız?’’
Devamı gelecek…
Yorumlar
Yorum Gönder