Bir Çay Daha Söyleyelim Mi? (''Bir Kış Günü'' Başlangıç)

Bazı zamanlar yalnız kalırsın. Daha doğrusu yapayanlız kalırsın. Sokak ağzıyla ''bir sürü'' arkadaşında olsa, tam onlara ihtiyaç duyacağın bir zamanda, sanki anlaşmışlar gibi bir kişi bile bulamazsın etrafında. ''Nerede bu AçıkMertKorkusuz insanları'' dersin? Bunalma ilk nefes borundan başlar. Nefes alıp verdikçe tüm vücuduna yayılır. Bulunduğun ortamdan uzaklaşmak istersin.

   Öyle bir vakitte ceketimi  alıp çıktım. Cemal Süreya'nın Zuhal'e mektupları yalnızlığıma eşlik ediyordu
. İskelede akbilimi basarken vapur kalkışa geçmişti. Hayat bana kırmızı ışığını gösteriyordu. 6:45 deki Kadıköy vapurunu bekleme külfeti Süreya'nın mektuplarındaki samimiyetiyle yok oluyordu. 

   Zamanı unutup kitaba odaklanmışken şaşkın bir sesten ismim yankılandı. En son geçen güz ayında görüştüğüm arkadaşım ''O''. ''Ne var ne yok? Neler yapıyorsun?'' derken vapur gelmişti. Görüşmediğimiz zaman diliminden teaser yaptıktan sonra vaktimin olması koşuluyla bir şeyler içmeyi teklif etti. İçimdeki, ''hiç olmayacak kadar vaktim var'' seslerini dışımdaki ''olur'' cevabı bastırdı.

   Kadıköy'e vardığımızda kibrit kutusuna gittik. Mekanda boş masadan başka her şey vardı. Hayat, gün içindeki ikinci kırmızı ışığını gösteriyor diye düşünürken, ''O'' bir çiftin masadan kalktığını gösterdi. Masaya yerleşip çaylarımızı söyledik. 

''Eeeeeeeee ne haber? Anlat bakalım'' diyerek sohbetin kapısını araladı.

''Nefes almaya devam ediyorum''

''Demek hayatın o kadar kötü.''

Cevabı beni oldukça şaşırtmıştı. Hayatımda işler yolunda gitmediği zamanlarda ''Nasılsın?'' sorusuna takındığım tavrı, uzun zamandır görüşmedim, yokluğunun farkına bile varamayacağım ''O'' cevabımda ki gizi sorgusuz sualsiz bulmuştu. Bozuntuya vermeden;

''Bunu da nereden çıkardın?'' dedim.

''Güzelliklerin dolu olduğu bir hayatta salt nefes aldığının bilincin de olmak, hayat akışının pek rayında olmadığını göstermez mi?''

Aman yarabbi... 'O' beni darmaduman ediyordu. Karşılık olarak buruk bir biçimde tebessüm ettim. ''Nefes almanı fark ettiren meseleyi anlatmak istersen dinlemeye hazırım'' diyerek elini ince belli bardağa sardı.

   Hayat yeşil ışığını yakmış mıydı? Bana mı öyle geliyordu? Anlamak da güçlük çekiyordum. Es vermeden girdim mevzuya. Kırk yıllık kahve hatırı varmışcasına  döktüm içimdekileri hiç tereddüt etmeden. Yüküm hafiflerken, nefes alışlarım ferahlatmaya başlıyordu. Söyleyeceklerim bittikten sonra, klişeyi bozmayıp nasihat vermesini beklerken;

''Bu da geçer ya hu. Neler geçmiyor ki ömürde.. Hem ne diyor Oğuz Atay; 'Her şey güzel olacak.. Bu da geçecek.. Sen güçlüsün.. diye diye yolu yarıladık bak.''

Endorfin hormonu tüm hücrelerimde artış gösterip yayılmaya başlamıştı. Kabz haletinde başlayan gün hayat rotamı değiştirecek olaylara cereyan ediyordu.

''Bir çay daha söyleyelim mi?'' dedim

''Olur.''

Uzaktaki garsona seslenip çay karıştırır hareketiyle çayları sipariş ettim ve Bir Kış Günü hikayesi başladı...