Adını Sen Koy

‘’Aşk mı?’’ Dedi.

‘’İnsan yanında bir yaren istiyor. Beraber sevinip üzülebileceği, beraber susabileceği, heyecanlanabileceği birine ihtiyaç duyuyor. Omuzunda ağlayabileceği, ‘Beni senden başka kimse anlamasın’ diyebileceği, derdiyle dertlenebileceği insana hasret kalıyor.’’

   

   Aralarına sessizlik çöktü. Kordondaki insanların sesleri kadını kendine getirdi. ‘’Sahi, aşk nedir? Fedakarlık mıdır? Sevgi midir? Cinsellik midir? Acı çekmek midir!? Ya da yanındayken bile özlemek midir?’’

‘’Nedenler çoğaltılabilir. Bunlar klişeleşmiş basmakalıp yargılardır. Bence Aşk dediğimiz hormonel duygu, spesifiktir. Birey genel geçer söylemleri aşarak aşkı kendine has bir duruma getirmeli.’’ 

   Adam es verdikten sonra oturduğu çimlere topraktan destek alır gibi avuçlarını yasladı. Gözlerini kaçırmadan kadına baktı.

‘’Benim için aşk öncelikle ince düşünmektir. Anlayabilmektir. Ellerin değil kalplerin birbirine değmesidir. Her sayfasını karalayarak okuduğun en sevdiğin kitabı hediye etmektir. Altı çizili cümlelerde aynı hissi yaşamaktır.  Misal; 

Tutunamayanları bilmem kaçıncı kez okuyorum. Bence ‘’Tunç devri. Aşık oldu. Utanç devri.’’ Değilde ‘’Utanç devri. Aşık oldu. Tunç Devri’’ olmalı. Çünkü ben sana aşık oldum ve hiç yaşamadığım bir devri yaşıyorum demektir aşk.

‘’Nasılsın’’ sorusuna ‘’seninleyim’’, ‘’Ne olacak bizim bu halimize’’ ‘’olduğu kadar güzel olacak’’ diyebilmektir. Sms paketlerinin binleri, internet paketlerinin bilmem kaç cigabaytları bulduğu bu devirde az da olsa birbirine mektup atmaktır. Birlikte ezginin günlüğünü dinleyip ‘’hoş geldin’’ şarkısının ‘’Biz’’ için yazıldığını düşünmektir. Eyüp camiinde kılınan sabah namazının ardından edilen kahvaltıda çaya şeker atmaya gereksinim duymamaktır! Mutlu olmak yerine huzurlu olmayı yeğlemektir. Yanında olmadan önce aklının onda olmasıdır aşk.’’ 

   Sustu. Bu defa kordonda sessizdi. Hani teneffüs aralarında dersin başlamasını beklerken sınıfta bir uğultu olur. Kimin ne konuştuğu anlaşılmaz. Sen arkadaşına anlatmak istediklerini bitirdikten sonra bakarsın ki sınıfta çıt yok. Sanki yekten kulak misafiri olmuşlar hissiyatı oluşur. O duyguyu onca yıldan sonra tekrar yaşıyordu. 

   Kadın başını öne eğdi. Ardından kaldırdı. Yüzünde her manaya çekilebilecek bir tebessüm vardı. 

‘’Çay içelim mi?’’