Hüngür hüngür ağlıyordu kadın. Gözleri sigara ateşine dönmüştü.
''Nereye gidiyorsun. Bu kadar basit, sıradan mıydı her şey?'' dedi.
Gözlerinin ateşi ses tonunu etkilemiyordu. Sesinden, metropol yoğunluğunda bir hayal kırıklığı seziliyordu. Kadın cevap alamayınca sorusunu aynı tonu koruyarak tekrarladı.
Adamın aklına Nazım Hikmet'in ayrılık şiiri geldi. Şiire uygun bir ayrılığın reel hayat da ütopik olduğu düşüncesi netleşti kafasında. Klişe basmakalıp dizilerdeki gibi gizemli bir cevap verdi;
''Basit ya da sıradan. Konu bu değil. Çünkü öyle olması gerekiyor.''
Kadının ağlayışı hız kazandığı gibi kesildi. Elinin dışıyla gözlerini sildi, sigarayı söndürdü. Ardından olanları hazmetmiş gibi ''Peki'' dedikten sonra banktan kalktı ve gitti.
Caddenin karşısına geçerken, sigaranın ucunda kalan ufak bir izmarit esintiden destek alıp tekrar yanmaya başladı. Gözlerinden yaşlar akıyor, bir yandan da çantasında akbilini bulmaya çalışıyordu kadın. Gelen otobüse adım atmasıyla bulduğu akbilini okuttu. Boş gördüğü ilk yere oturdu.
Hepsi bu kadar...
Yorumlar
Yorum Gönder