Ana içeriğe atla

Bir Gün'lük




''Bu senin. İçinde üç yılım var. Tatlısı az olan acısıyla koca üç yıl. Etrafımın bildiğini zan'ettiği, kimsenin bilmediği üç yıl...  ''Zan'etmek ruhun acizliğidir''  derdin. Neden insanlar zanneder? Buna bir cevabın var mı peki?''

Herif sustu. Susmak en iyi yaptığı şeydi nefes almaktan sonra...

''Neden hep kaçtın benden? 2 korkunç bir sayı olmasa gerek. Sana adım attıkça koşarak uzaklaştın benden.
''İyi ki varsın'' dediğim gün yüzündeki o hüzün hiç çıkmıyor aklımdan. Yanlış bir şey mi söyledim düşüncesiyle şüpheye düştüm günlerce... Nesi kötü bunun diye gece gündüz düşündüm. Hiç anlatmıyorsun. Yarana merhem olma ihtimalim hiç mi yok? Nereye kadar kapalı kutu olarak nefes almaya devam edeceksin. Acılarına ortak olmaya razı olduğumu daha kaç kez dillendirmem gerek.
Seviyorum seni.. Şah damarımın ısrarla atması kadar eminim buna. Niye inanmıyorsun? Beni hayal kırıklığına uğratmana da razıyım. Mutsuz olmaya da... bu kelimeler dilimden değil tüm hücrelerimden dökülüyor. Doğum günün kutlu olsun güzel adam. Yüzünde hiç eksik olmayan, sadece benim farkettiğimi söylediğin o hüzünlü gülümsemen hep eksik olsun.. hakiki gülümsemeler yüreğinden başlayıp yüzüne yansısın'' dedi şahsına münhasır kişi.

Herif cevap vermedi. Kelimeler ortalıkta dolanıyordu. Doğru kelimeleri bir araya getirecek gücü yoktu. Susmak en doğru yapılacak hamleydi. Sustu ve baktı. Gözlerine.. Gözlerinin içine.. Bakışından bir çok mana çıkarılabilirdi. Bu onu korkuttu. Karşısındakine olmayan düşünceleri veremezdi.

''Ben bunu kabul edemem. Bu senin varlığın. Benim seni bilmeye hakkım yok'' diyebildi sadece sorulan sorulara yanıt olarak..

Şahsına münhasır kişi ortamın tüm havasını çekti içine. Aldığı cevabın hücrelerine işlediği zehri anca böyle temizleyebilirdi.

kız güzel, herif yorgun... kız aşık, herif yorgun... kız bütün benliğiyle hazır, herif yorgun... herif tüm enerjisini nefes almaya harcıyor. Başka şansı yok.

Konuşulacak başka bir şey kalmamıştı. Kız anladı bunu. Masadan kalkmadan önce herifin gözlerine baktı. Uzunca bir bakıştı bu. Aradığı kelimeleri gözlerinde bulmak istiyordu. Kocaman bir boşluk. Nötr. Ardından kalktı. Koltuktaki ceketini aldı. Usulca giydi. Kolçaktaki çantasını geçirdi koluna;

''Hediyen masada. Bundan sonra müellifi sensin. İster masada bırakırsın filan kişi alır okur. İstersen alır muhafaza edersin. Ya da ne yapmak istersen... İyi ki... her neyse, Hoş'çakal''

Kız gitti. Yan masadaki arkadaş grubu gitti. Onların yerine oturan, her cümlenin yüklemini ''aşkım'' yapan çift de gitti. Garson çoktandır bitmiş olan çayı aldı masadan. Geçen süre boyunca herifin dilinden ''hesap'' kelimesi döküldü sadece. Hesap geldi. Adisyonda yazan ücreti bırakıp çıkışa yöneldi.

''Af'edersiniz. Defterinizi unuttunuz.''

Artık defterin müellifi herifti. Ve artık herif iki kişiydi...



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Değer Yüklemesi

  ''Bir insana verdiğiniz değerin, onun gerçekten değerli olmasıyla ya da bunu hak edip etmemesiyle hiç ilgisi yoktur. Değer vereceğiniz insanları kendiniz seçersiniz ve bunun adı tam olarak değer yüklemesi 'dir. Yani ona verdiğimiz değerin kaynağı siz olduğunuz için asıl değerli olan karşınızdaki değil, sizsinizdir. En azından bir süre öyledir. Ama şunu da gözardı etmemek gerekir: Birine gereğinden fazla değer verirseniz eğer, artık sürekli kendinizden verdiğiniz için  siz değer kaybetmeye başlarsınız ve onun gözünde ona verdiğiniz değer ölçüsünde değersizleşirsiniz. Soylu ve tutkulu başlayan pek çok yakınlaşmanın, son derece sefilce sonlanmasının en büyük nedeni de işte bu durumdur.'' Ali LİDAR    Yıllardır, okuduğum kitaplardan sosyal medyada gördüğüm yazılardan ilgimi çekenleri not ettiğim bir defterim var. Defterdeki yazılardan bir kaçını takipçisi olduğum Ot Dergide Ali Lidar imzasıyla görünce afalladım. Çünkü benim defterimde farklı bir yazar...
Yorum Gönder
Devamını Oku »

Hiç Sesim

''Otursak bir akşam üzeri, sen bana hiç bilmediğim bir hikaye anlatsan. Bildiğim bir hikayede anlatsan, ben bilmezden gelirim. Söz...'' Edip Cansever Yorulduk. Yaşadığımız asırdaki kalabalıktan, fena işlerden, savaşlardan, basit yere kırılan kalplerden, altı üstü bir ömür hayatlarda kopan dev kıyametlerden... Yalnızda değiliz, hangi kalbe dokunsak bir yara.     İnsan çok çabuk pes ediyor. Yakınıyor, sızlanıyor, ağlıyor. Neden? Bir şeyler bitti, birileri gitti diye. Sonuç? Hüzün, ağrı, acı vesaire. Halbuki yaşanan herşeyin bir sebebi var. Her karanlığın sonunun aydınlık olduğunu, şerin ardında bir hayrın saklı olduğunu bildiğimiz halde hemen ipleri salıveriyoruz. Nitekim bütün acılar, bir gün geçiyor. Sonra dert yandığımız günlere ''değmezmiş'' diye tekrar göz kırpıyoruz. Yakın bir arkadaşım;  ''Nasıl oluyorda seni üzenlere kızmıyor, ümitsizliğe hiç düşmüyorsun'' demişti.  Ona sevdiğim bir yazarın sözüyle...
Yorum Gönder
Devamını Oku »

Üç Günlük Dünya da Bir Günlük Yılbaşı

Büyüyoruz. Gülüyoruz. Ağlıyoruz. Bazılarımız çok ağlıyor. Seviyoruz. Seviliyoruz. Sevişiyoruz. Acı çekiyoruz. Hiç bitmeyecek gafletine düşüyoruz. Okuyoruz. Bazılarımız hiç okumuyor. Haftanın kırkbeş saatini hayatımızı kazanmaya harcıyoruz. İhmal ediyoruz. İhmal ediliyoruz. Seviniyoruz. Sevindiriyoruz. Üzülüyoruz. Bazılarımız çok üzüyor. Başımızı omuzlara yaslıyoruz. Başlar omzumuza yaslanıyor. Her şey geçiyor. Her şeyin geçmesine vesile oluyoruz. Yardım bekliyoruz. Yardım ediyoruz. Bazılarımız hiç yardımcı olmuyor. Umutlanıyoruz. Umutlandırıyorlar. Hayal kırıklığına uğruyoruz. Hayal kırıklığına uğratıyorlar. Hayallerimizi gerçekleşiyoruz. Hayallerimizi gerçekleştiriyorlar. Yaşlanıyoruz…        Çaba gösterdiğimiz her şey bir gün bir boşlukta bitiyor. Yıl göstergesinde değişen bir sayı karakterimizde değişkenlik göstermesin. Yeni yıl yeni bir sayfa değildir! Yeni yıl kaç ortalı olduğunu hayata veda edene dek bilmeyeceğimiz defterin bir diğer orta bölümü...
1 yorum
Devamını Oku »

Üç Gün’lük Dünya da Bir Gün’lük Yılbaşı IV

Yeni bir adım atmak,  yeni bir söz söylemek, insanların en korktuğu  şeydir.    Dostoyevski Fyodor    “Bir yılı daha geride bırakıyoruz” diye başlıyor(uz) her yeni yıl öncesi... İyi, kötü yaşanmışlıkları geride bırakarak.  Gerçekleştirmek istediğimiz planlarımız için yeni yıl en büyük motivasyon kaynağımız.     Ertelediğimiz, cesaret edemediğimiz hayaller(imiz) adına adım attığımız bir yıl olması için bütün koşullar hazır.   Bu yıl da tesadüfi haller hayatın bir köşesinde bizleri bekliyor. Ajandalar, planlar, programlar hükümsüz kalıyor. Aksilikler, adım adım bi haber götürüyor seni bilinmeze. Bulunduğun şehrin büyüklüğü hükümsüz kalıyor. Bu bazen güzel şeylere çoğu zaman istenmeyen durumların ortasın da bırakıyor insanı.    -da ayrımı, bileşik mi yazılır hala öğrenemedim bu arada.  Hangi durum da olursak olalım endişeye kapılmadan hayatımızdaki şükr’ümüze sığınalım. Yaşamımızda neye önem...
Yorum Gönder
Devamını Oku »

Kısa^cık Bir Hikaye II

‘’Nefes aldıkça yaklaştığımız sonun endişesine kapılmayıp,  gafletine de düşmeden! İşte o zaman an’ı yaşayabiliriz’’ demişti bir öğle yemeği çıkışında. Çeyrek saatlik konuşmasından bir tek bu cümle kaldı aklımda. Odaklanamıyordum. Gözlerine baktıkça aklıma dolaşan geçmiş, dudaklarının arasından çıkan kelimeleri karartıyordu. Yemek çıkışı ayaklarımın götürdüğü yere giderken; unutmak ne büyük nimet! diye geçirdim aklımdan. Geçmişte eylemleriyle kederin sebebi olan insanın şimdiki zamanda bir anlam ifade etmemesi gibi…        İnsan düşünceleriyle ağlar. Düşünceleriyle güler. Düşünceleriyle aşık olur. Aynı şekilde de düşünceleriyle hayatı kendine zindan eder.  Nefes aldığımız her an geçmişe iz bırakıyoruz. Ve nefes aldığımız her saniye geleceğe adım atıyoruz. Hiç geçmeyecek sandığımız acıları düşünelim. Ya o acılar hiç aklımızdan çıkmasaydı. Aradan geçen günlere, aylara, yıllara rağmen tesirini hiç kaybetmeseydi. Her saniye aklımızda olsaydı. ...
Yorum Gönder
Devamını Oku »