Biraz'da Sen Anlat

‘’Eeee.. Birazda sen anlat’’

‘’Gerçekten anlatayım mı?’’ dedi.

Kaşlarını çatarak, ‘’Yok. Mecaz olarak anlat olur mu.’’

Adam önündeki gazozdan bir yudum aldı. Masanın öteki tarafına baktı. ‘’Hadi ama anlat’’ bakışını hissetti. Burnundaki sızıyı göz yaşından uzaklaştırdı.

‘’Çok mutsuzum. Öyle bir mutsuzluk ki bu yakama yapıştı. Bırakmıyor beni. Lanetim o oldu. Mutluluk nedir diye sorsan, vereceğim en makul cevap "mutsuzluğun zıttı" olur. Sanırım üç yıl oldu. Ya da beş. O zamanlar mutluydum işte. O zamanlar bir ailem vardı. Arkadaşlarım, dostlarım, yarenim vardı. Herşeye rağmen bunlara sahip olmak bile beni olduğu kadar mutsuzluk denen hissi, yaşamayacak kadar mutlu ediyordu. Bu tablonun fani dünya emelleri uğruna hiç olduğunu gördüğümden beri böyleyim. Şimdi bana beylik laflar edip teselli etmeye kalkma. İnan zerre tesiri olmaz üzerimde. Önceleri geçer dediler. Sabır dediler. Hem ne demiş mevlana ''sürekli yaz mevsimi olsaydı güneş bahçeye yakıp kavururdu'' dediler. Bir keresinde sağlıklısın daha ne olsun dediler. Orada girdim araya. Ben huzursuzum demedim ki mutsuzum dedim. Mutluluk yalnız başına olunmuyor. Şimdi bana ''ben varım ya'' diyeceksin. Nerde varsın? Neredesin? En son ne zaman beni "ben susucam sen anlatıcan. İtiraz yok" diye aradın. Ben kötüyken yüreğinde bir ağrı hissettin mi? Masaya oturduğumuzdan beri yüzünde gülücükler, hep birşeyler anlattın. Sahi, yanımda mısın sen benim? Ben niye göremiyorum seni? Her neyse... Ben anlatmayı unuttum. Elimden gelenin kerametlisi dinlemek. Yalnızken sessizliği, değilken geçici ihtirasları dinlemek. Umarım anlattıklarımla yer küredeki mutluluğuna zeval getirmemişimdir.’’

O kadar çok şey anlatmıştı ki birden bütün dünyanın sözcükleri onun için birleşmiş gibi geldi kadına; 

Yutkundum. Bunca cümlenin içinde kendimi o kadar sade ve çaresiz hissettim ki. Nasıl onu dinlemediğimi düşünebiliyordu. Hayır hayır… Tam olarak onu anlamadığımı zannedip beni görmediği gibi onu görmediğimden bahsediyordu. Aman Allah’ım bütün zıtlıkları nasıl birleştirebilsem de ona anlatabilsem bütün bu olanların saçmalığını. Yargıladığı şeylerin bir betonun altında kalmışcasına beni ezip parçaladığını. Ne yapabilirim ki şuan? Ne diyebilirim? Ona geçmeyeceğini ama aslında tüm bu olanların geçmeyecek kadar sahte olduğunu demek isterdim, senin yanındayım ve bu bile herşeyi mutlu kılmaya yetebilir… Son defa yüzüne bakıp sadece, 

"Haklısın" dedim. 

Garsonun telaşına aldırış etmeden elimi kaldırıp hesabı istedim. Ve olduğum yerin ağırlığını hiçe sayarak kalkıp ilerledim. Hangi sokağa nereye hiç bir önemi yok. Gitmenin de huzuru vardır, şuan değil ama bir gün muhakkak…

Gittim. Kayboldum isimsiz herhangi bir sokakta..

Agit ÖZDEMİR - Mellisa KAYA