Ana içeriğe atla

Gece Yarısı



Yelkovanın akreple mücadelesi gece yarısını geçmiş. Sessizlik stabil seviyede. Pencereden yansıyan yağan yağmura yakışacak en makulu çay demleyip kitap okumak diye düşündü. Ocağa demliği koyar iken telefonundan ‘’bi bak’’ tonu sesleniyordu.
‘’Nefes alamıyorum. Sana ihtiyacım var. Gelsen yanıma şimdi.. şimdi diyorum.’’
Düşündü. Gitmeli miydi ya da neden gitmeliydi?
Yardıma ihtiyacı olana destek olmak insanlık görevi miydi? Bunun için bir neden şart değil miydi?
   Giyindikten sonra ocağı kapatıp çıktı. Yağmur durmuştu. Toprak kokusunun keyfini çıkarma vaktiydi. yoksa beton kokusu mu?
   Kadıköy’ün izbe yerlerinden geçmesine rağmen gece canlılığından bir şey kaybetmemişti. Yürüyüşüne ‘’Trista Prettman’’ Song for The Rich ile eşlik ediyordu. Hava bulantılı. Düşüncelerden farksız… Hayat ne zaman nerede bulunacağından habersiz olmaktan başka neydi?
   Şarkı bitmeye yakın rıhtıma ulaştı. Her zaman ki bankta Haydarpaşa yörüngesinden İstanbul’u seyrediyordu Hazan. Uzaktan, kısa sayılan fakat uzun hissedilecek kadar izledi onu.  Gecenin bütün hüznü onun için birleşmiş gibiydi. Paylaşmak için oturdu yanına. Oturanı ayırt etmesi bir lahza kadar sürdü Hazan’ın. Çehresinde oluşan tebessüm havanın melankolik ruhunu darmaduman etti.
   Hazan ile Beşir o gece konuştu. Kısa konuşmalar uzun susuşlar… Bir insanın hüzün pastasını birlikte kesiyorsanız oluşan koalisyonu hiçbir güç bertaraf edemez. Yalan hariç…
   Sonra Beşir’e gittiler. Ocağı yeniden yaktı. Çay demlenirken Hazan kitaplıkta göz gezdiriyordu. Dikkatini gecenin fıtratına uygun bir kitap çekti. Ardından kanepe de incelemeye koyuldu. Yazarın imzası ile yazılan not okuma hevesini arttırdı. ‘’İnsanın acısını insan vermesin diyerek..’’
   Beşir demlenen çayları getirdi. Hazan seçtiği kitabı havaya kaldırarak işaret etti. Yüzler de yekten bir gülümseyiş oluştu. Hazan’ın okumaya başlamasıyla geceye Şükrü Erbaş da dahil oldu ve gece gün doğumuyla birlikte son buldu. Belki de başlangıç…

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Değer Yüklemesi

  ''Bir insana verdiğiniz değerin, onun gerçekten değerli olmasıyla ya da bunu hak edip etmemesiyle hiç ilgisi yoktur. Değer vereceğiniz insanları kendiniz seçersiniz ve bunun adı tam olarak değer yüklemesi 'dir. Yani ona verdiğimiz değerin kaynağı siz olduğunuz için asıl değerli olan karşınızdaki değil, sizsinizdir. En azından bir süre öyledir. Ama şunu da gözardı etmemek gerekir: Birine gereğinden fazla değer verirseniz eğer, artık sürekli kendinizden verdiğiniz için  siz değer kaybetmeye başlarsınız ve onun gözünde ona verdiğiniz değer ölçüsünde değersizleşirsiniz. Soylu ve tutkulu başlayan pek çok yakınlaşmanın, son derece sefilce sonlanmasının en büyük nedeni de işte bu durumdur.'' Ali LİDAR    Yıllardır, okuduğum kitaplardan sosyal medyada gördüğüm yazılardan ilgimi çekenleri not ettiğim bir defterim var. Defterdeki yazılardan bir kaçını takipçisi olduğum Ot Dergide Ali Lidar imzasıyla görünce afalladım. Çünkü benim defterimde farklı bir yazar...
Yorum Gönder
Devamını Oku »

Hiç Sesim

''Otursak bir akşam üzeri, sen bana hiç bilmediğim bir hikaye anlatsan. Bildiğim bir hikayede anlatsan, ben bilmezden gelirim. Söz...'' Edip Cansever Yorulduk. Yaşadığımız asırdaki kalabalıktan, fena işlerden, savaşlardan, basit yere kırılan kalplerden, altı üstü bir ömür hayatlarda kopan dev kıyametlerden... Yalnızda değiliz, hangi kalbe dokunsak bir yara.     İnsan çok çabuk pes ediyor. Yakınıyor, sızlanıyor, ağlıyor. Neden? Bir şeyler bitti, birileri gitti diye. Sonuç? Hüzün, ağrı, acı vesaire. Halbuki yaşanan herşeyin bir sebebi var. Her karanlığın sonunun aydınlık olduğunu, şerin ardında bir hayrın saklı olduğunu bildiğimiz halde hemen ipleri salıveriyoruz. Nitekim bütün acılar, bir gün geçiyor. Sonra dert yandığımız günlere ''değmezmiş'' diye tekrar göz kırpıyoruz. Yakın bir arkadaşım;  ''Nasıl oluyorda seni üzenlere kızmıyor, ümitsizliğe hiç düşmüyorsun'' demişti.  Ona sevdiğim bir yazarın sözüyle...
Yorum Gönder
Devamını Oku »

Üç Günlük Dünya da Bir Günlük Yılbaşı

Büyüyoruz. Gülüyoruz. Ağlıyoruz. Bazılarımız çok ağlıyor. Seviyoruz. Seviliyoruz. Sevişiyoruz. Acı çekiyoruz. Hiç bitmeyecek gafletine düşüyoruz. Okuyoruz. Bazılarımız hiç okumuyor. Haftanın kırkbeş saatini hayatımızı kazanmaya harcıyoruz. İhmal ediyoruz. İhmal ediliyoruz. Seviniyoruz. Sevindiriyoruz. Üzülüyoruz. Bazılarımız çok üzüyor. Başımızı omuzlara yaslıyoruz. Başlar omzumuza yaslanıyor. Her şey geçiyor. Her şeyin geçmesine vesile oluyoruz. Yardım bekliyoruz. Yardım ediyoruz. Bazılarımız hiç yardımcı olmuyor. Umutlanıyoruz. Umutlandırıyorlar. Hayal kırıklığına uğruyoruz. Hayal kırıklığına uğratıyorlar. Hayallerimizi gerçekleşiyoruz. Hayallerimizi gerçekleştiriyorlar. Yaşlanıyoruz…        Çaba gösterdiğimiz her şey bir gün bir boşlukta bitiyor. Yıl göstergesinde değişen bir sayı karakterimizde değişkenlik göstermesin. Yeni yıl yeni bir sayfa değildir! Yeni yıl kaç ortalı olduğunu hayata veda edene dek bilmeyeceğimiz defterin bir diğer orta bölümü...
1 yorum
Devamını Oku »

Üç Gün’lük Dünya da Bir Gün’lük Yılbaşı IV

Yeni bir adım atmak,  yeni bir söz söylemek, insanların en korktuğu  şeydir.    Dostoyevski Fyodor    “Bir yılı daha geride bırakıyoruz” diye başlıyor(uz) her yeni yıl öncesi... İyi, kötü yaşanmışlıkları geride bırakarak.  Gerçekleştirmek istediğimiz planlarımız için yeni yıl en büyük motivasyon kaynağımız.     Ertelediğimiz, cesaret edemediğimiz hayaller(imiz) adına adım attığımız bir yıl olması için bütün koşullar hazır.   Bu yıl da tesadüfi haller hayatın bir köşesinde bizleri bekliyor. Ajandalar, planlar, programlar hükümsüz kalıyor. Aksilikler, adım adım bi haber götürüyor seni bilinmeze. Bulunduğun şehrin büyüklüğü hükümsüz kalıyor. Bu bazen güzel şeylere çoğu zaman istenmeyen durumların ortasın da bırakıyor insanı.    -da ayrımı, bileşik mi yazılır hala öğrenemedim bu arada.  Hangi durum da olursak olalım endişeye kapılmadan hayatımızdaki şükr’ümüze sığınalım. Yaşamımızda neye önem...
Yorum Gönder
Devamını Oku »

Kısa^cık Bir Hikaye II

‘’Nefes aldıkça yaklaştığımız sonun endişesine kapılmayıp,  gafletine de düşmeden! İşte o zaman an’ı yaşayabiliriz’’ demişti bir öğle yemeği çıkışında. Çeyrek saatlik konuşmasından bir tek bu cümle kaldı aklımda. Odaklanamıyordum. Gözlerine baktıkça aklıma dolaşan geçmiş, dudaklarının arasından çıkan kelimeleri karartıyordu. Yemek çıkışı ayaklarımın götürdüğü yere giderken; unutmak ne büyük nimet! diye geçirdim aklımdan. Geçmişte eylemleriyle kederin sebebi olan insanın şimdiki zamanda bir anlam ifade etmemesi gibi…        İnsan düşünceleriyle ağlar. Düşünceleriyle güler. Düşünceleriyle aşık olur. Aynı şekilde de düşünceleriyle hayatı kendine zindan eder.  Nefes aldığımız her an geçmişe iz bırakıyoruz. Ve nefes aldığımız her saniye geleceğe adım atıyoruz. Hiç geçmeyecek sandığımız acıları düşünelim. Ya o acılar hiç aklımızdan çıkmasaydı. Aradan geçen günlere, aylara, yıllara rağmen tesirini hiç kaybetmeseydi. Her saniye aklımızda olsaydı. ...
Yorum Gönder
Devamını Oku »