Kısa^cık Bir Hikaye

‘’Plak dinledik. Pencereden girinti çıkıntılarıyla damları seyrettik. Her tür yaşam bir iki mutluluk, üç beş bunalım ve binlerce istekle özetleniyor.’’

Kısa bir bakışma sonunda kitabı kapattı.

‘’Bazı kitaplar var ki okurken keyif aldığın son sayfasını okuduğunda bitişin hüznünü yaşadığın kapağını kapattığında ise derin düşüncelere daldığın…’’ dedi biri.

Altı yüz yıllık çınarın altında içtikleri çayın buharı yüzdeki ifadeleri anlamsızlaştırıyordu.

‘’Beğendiğine sevindim’’ demekle yetindi öteki.

   

   Çaylarını içtiler. Gülüştüler. Sevindiler. Bazen dudaklar bükülüp ‘’Allah Büyük’’ dediler. Gelecek ve geçmiş ile ilgili beylik laflar etmediler. ''Anı yaşa''manın kelimedeki anlamını yitirmeleri çok uzun zaman olmuştu. Her daim hayatında olan kelamın manası kendiliğinden şekilleniyordu zaten.

   

   Çınarın altından uzaklaşıp Bursa’nın ara sokaklarına doğru yürüyüşe çıktılar. Kısmetleri açıktı. Atmosfer güneşini bol keseden dağıtıyordu. Biri;

‘’Sence en güzel yolculuk hangi ulaşım aracıyla yapılandır’’ dedi. Öteki hımm kadar sonra ‘’Tren bence’’ dedi.

Biri gülümsedi. Gülümsemesi zamanla paralel yüzüne dağıldı. Ardından;

‘’Bir tren yolculuğu yaparız bir gün. Sandviç falan yeriz. İyi günler değil uzakta’’ dedi. 

Öteki fırsat vermeden ‘’Cemal Süreya’’ karşılığında bulundu.

Uzun yürüyüşler, kesik konuşmalar ardından kısa bir vedayla kimilerine göre günü bitirdiler…