Bir Garip Diyalog

-Bazı sabahlar sadece uyanırsın. Günaydınlar başkalarına kalır. Senin sabah(lar)ın nasıl yabancı?

--Kimi sabahlar ben dahil çoğu kişinin günü aydın olmaz. Lakin benim sabahlar genelde umutlu olur.

-Umudunu taze tutabilen insanlar bana tuhaf gelir.

--Neden tuhaf gelir?

-Umudun kendisi de tuhaf geldiği için.

--Bence yanılıyorsun. Allah’tan hiçbir zaman umut kesilmez. Tabi inanıyorsan.

-İnanıyorum. Allah’tan değil insanlardan umudumu kestim.

--Rab’bin kimi vesile edeceğini bilemezsin ki? Umudunu her daim koru.

-Umudum yok, hayalim yok, hiçbir şeyim yok benim. Arabesk bir serzeniş sayma bu dediklerimi. Bir gün hikayeleri olan kuşlar kuzey ülkelere göçe zorlandılar. Böyle başladı kanat katliamı…

--Umutsuzluk şeytandandır. Böyle düşünmene sebep olan ne varsa unut hepsini.  Her daim beterin beteri vardır. Çıkarma bunu aklından.

-Yabancı, ne söyleyeyim ki sana? Boş ver.  Gel bir akşam yemek yiyelim.

--Sen boş verme de yemeği yine yeriz.

---------------------------------------------------------------------

--Kalbin her hücresinin umutla dolduğu hayırlı bir günün olsun. Sana dua edicem bugün.

-Kalbimin hücreleri, yas. Sözleri kemirdi. Kırıntılarını deri altı sandıklarına depoladı.

--Geceyi bekle. ‘’Acılar gece çözülür.’’ Bir şair ne kadar yanılabilir ki?

- Gece beni yutuyor. Herkes uyuyunca daha bir suskun oluyor gece. Şimdi bir kuş ötse ciğerime kadar tutuşurum. Geçen gece yazdım bunu yabancı.

--Nedir sana yazdıran?

-Buzların erirse belki bahsederim.

--Sıcakkanlı bir insan olduğu mu söylerler halbuki.

-Ben de söylediğim zaman bu dediğine inanacağım.

--Güzel rüyalar görürsen anlat. Umutlu geceler.