Ana içeriğe atla

Derdini Anlat(ma)




Her insanın çapına göre bir derdi vardır. Tüm gün aklını meşgul eden çoğu zaman, -bilinçli olmasa da- dışarıdan bakıldığında kendi kendine konuşuyor gibi gözüküp reelde zihniyle mücadele edenler vardır. Belki de bunlardan biri benim.

   İyi bir dinleyici olmakla beraber derdini anlatan bir yapıya sahip değilimdir. Nedeni, olduğu kadar samimi -fazlası değil- insan(lar) bulmak oldukça zor olduğundan. Gözler bireyi ele verir. Çevrenize ola ki bir şeyler anlatma ihtiyacı hissederseniz gözlerinizi kaçırmadan dikkatle bakarak anlatın. En ufak bir samimiyetsizlik hissedersiniz orada es verin. İnanın bana samimiyetsiz insanın dilinden dökülen kelimeler panzehiriniz olmaz. Kısa süreli yaranızı uyuşturmaktan başka bir işe yaramaz.

   Bir önceki paragrafta değindiğim gibi hakiki bir dinleyiciyimdir. Söyleyeceklerim karşımdakini acıtsa da lafımı esirgemem. Bilirim ki gerçekler bir kere acıtır, sonrası kabuk bağlar ve o kabuk zamanı geldiği vakit düşer.

   İlacınızı tek başınıza bulmak istiyorsanız işe,
okula, eğlenmeye giderken etrafınıza bakmanız, günlük haberleri okumanız yeterlidir aslında. Perspektifiniz geniş ise derdinizin dermanını bulmanız o kadar yakındır. Ahiret inancınız varsa maneviyatınızı kuvvetlendirmeniz konusuna hiç girmiyorum...

   Ayfer Tunç'la tanışma kitabım olan Dünya Ağrısı adlı eseri bitirdikten sonra bunları yazma ihtiyacı hissettim. 

Son olarak;

*Abin ile tatil gününü değerlendirip gezmedeyken, freni boşalan aracın altında kalıp genç yaşta, ömrünün kalan vaktini tek ayakla geçirmek zorunda kalmadıysan

*Canından kanından olan yakının, itin biri tarafından tecavüz edilip hunharca katledilmediyse

*Dünyaya gelmesine biyolojik katkısı bulunmuş literatür de baba diye açıklanan kişinin kumar borcu yüzünden sattığı bir kız kardeşin, sevgilin, akraban, arkadaşın yoksa

*Tek günahı babasını aldatmasına şahit olup annesi tarafından öldürülen bir kardeşin yoksa,

*Sözüm ona vatan borcunu yerine getirirken, komutanın salt kendi egosunu tatmin etmesi için ere verdiği pimi çekilmiş el bombasını tutma cezasından ötürü parçalanarak hayatını kaybeden bir abin, kardeşin yoksa

*Bütün aileni hiç beklenmedik bir trafik kazasında kaybedip hayatta tek başına kalmadıysan

*Dokuzuncu katta bulunan evinin penceresinden atlayıp intihar eden, ardında ölüm nedeninin ''sen'' olduğunu anlatan bir mektup bırakan eşin yoksa


Ve buna benzer yazılacak onlarca belki de yüzlerce bir nedenin yoksa derdini dünya meselesi yapıp dünya ağrısına dönüştürme! Söyleyeceklerim bu kadar... 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Değer Yüklemesi

  ''Bir insana verdiğiniz değerin, onun gerçekten değerli olmasıyla ya da bunu hak edip etmemesiyle hiç ilgisi yoktur. Değer vereceğiniz insanları kendiniz seçersiniz ve bunun adı tam olarak değer yüklemesi 'dir. Yani ona verdiğimiz değerin kaynağı siz olduğunuz için asıl değerli olan karşınızdaki değil, sizsinizdir. En azından bir süre öyledir. Ama şunu da gözardı etmemek gerekir: Birine gereğinden fazla değer verirseniz eğer, artık sürekli kendinizden verdiğiniz için  siz değer kaybetmeye başlarsınız ve onun gözünde ona verdiğiniz değer ölçüsünde değersizleşirsiniz. Soylu ve tutkulu başlayan pek çok yakınlaşmanın, son derece sefilce sonlanmasının en büyük nedeni de işte bu durumdur.'' Ali LİDAR    Yıllardır, okuduğum kitaplardan sosyal medyada gördüğüm yazılardan ilgimi çekenleri not ettiğim bir defterim var. Defterdeki yazılardan bir kaçını takipçisi olduğum Ot Dergide Ali Lidar imzasıyla görünce afalladım. Çünkü benim defterimde farklı bir yazar...

Hiç Sesim

''Otursak bir akşam üzeri, sen bana hiç bilmediğim bir hikaye anlatsan. Bildiğim bir hikayede anlatsan, ben bilmezden gelirim. Söz...'' Edip Cansever Yorulduk. Yaşadığımız asırdaki kalabalıktan, fena işlerden, savaşlardan, basit yere kırılan kalplerden, altı üstü bir ömür hayatlarda kopan dev kıyametlerden... Yalnızda değiliz, hangi kalbe dokunsak bir yara.     İnsan çok çabuk pes ediyor. Yakınıyor, sızlanıyor, ağlıyor. Neden? Bir şeyler bitti, birileri gitti diye. Sonuç? Hüzün, ağrı, acı vesaire. Halbuki yaşanan herşeyin bir sebebi var. Her karanlığın sonunun aydınlık olduğunu, şerin ardında bir hayrın saklı olduğunu bildiğimiz halde hemen ipleri salıveriyoruz. Nitekim bütün acılar, bir gün geçiyor. Sonra dert yandığımız günlere ''değmezmiş'' diye tekrar göz kırpıyoruz. Yakın bir arkadaşım;  ''Nasıl oluyorda seni üzenlere kızmıyor, ümitsizliğe hiç düşmüyorsun'' demişti.  Ona sevdiğim bir yazarın sözüyle...

Üç Günlük Dünya da Bir Günlük Yılbaşı

Büyüyoruz. Gülüyoruz. Ağlıyoruz. Bazılarımız çok ağlıyor. Seviyoruz. Seviliyoruz. Sevişiyoruz. Acı çekiyoruz. Hiç bitmeyecek gafletine düşüyoruz. Okuyoruz. Bazılarımız hiç okumuyor. Haftanın kırkbeş saatini hayatımızı kazanmaya harcıyoruz. İhmal ediyoruz. İhmal ediliyoruz. Seviniyoruz. Sevindiriyoruz. Üzülüyoruz. Bazılarımız çok üzüyor. Başımızı omuzlara yaslıyoruz. Başlar omzumuza yaslanıyor. Her şey geçiyor. Her şeyin geçmesine vesile oluyoruz. Yardım bekliyoruz. Yardım ediyoruz. Bazılarımız hiç yardımcı olmuyor. Umutlanıyoruz. Umutlandırıyorlar. Hayal kırıklığına uğruyoruz. Hayal kırıklığına uğratıyorlar. Hayallerimizi gerçekleşiyoruz. Hayallerimizi gerçekleştiriyorlar. Yaşlanıyoruz…        Çaba gösterdiğimiz her şey bir gün bir boşlukta bitiyor. Yıl göstergesinde değişen bir sayı karakterimizde değişkenlik göstermesin. Yeni yıl yeni bir sayfa değildir! Yeni yıl kaç ortalı olduğunu hayata veda edene dek bilmeyeceğimiz defterin bir diğer orta bölümü...

Üç Gün’lük Dünya da Bir Gün’lük Yılbaşı IV

Yeni bir adım atmak,  yeni bir söz söylemek, insanların en korktuğu  şeydir.    Dostoyevski Fyodor    “Bir yılı daha geride bırakıyoruz” diye başlıyor(uz) her yeni yıl öncesi... İyi, kötü yaşanmışlıkları geride bırakarak.  Gerçekleştirmek istediğimiz planlarımız için yeni yıl en büyük motivasyon kaynağımız.     Ertelediğimiz, cesaret edemediğimiz hayaller(imiz) adına adım attığımız bir yıl olması için bütün koşullar hazır.   Bu yıl da tesadüfi haller hayatın bir köşesinde bizleri bekliyor. Ajandalar, planlar, programlar hükümsüz kalıyor. Aksilikler, adım adım bi haber götürüyor seni bilinmeze. Bulunduğun şehrin büyüklüğü hükümsüz kalıyor. Bu bazen güzel şeylere çoğu zaman istenmeyen durumların ortasın da bırakıyor insanı.    -da ayrımı, bileşik mi yazılır hala öğrenemedim bu arada.  Hangi durum da olursak olalım endişeye kapılmadan hayatımızdaki şükr’ümüze sığınalım. Yaşamımızda neye önem...

Kısa^cık Bir Hikaye II

‘’Nefes aldıkça yaklaştığımız sonun endişesine kapılmayıp,  gafletine de düşmeden! İşte o zaman an’ı yaşayabiliriz’’ demişti bir öğle yemeği çıkışında. Çeyrek saatlik konuşmasından bir tek bu cümle kaldı aklımda. Odaklanamıyordum. Gözlerine baktıkça aklıma dolaşan geçmiş, dudaklarının arasından çıkan kelimeleri karartıyordu. Yemek çıkışı ayaklarımın götürdüğü yere giderken; unutmak ne büyük nimet! diye geçirdim aklımdan. Geçmişte eylemleriyle kederin sebebi olan insanın şimdiki zamanda bir anlam ifade etmemesi gibi…        İnsan düşünceleriyle ağlar. Düşünceleriyle güler. Düşünceleriyle aşık olur. Aynı şekilde de düşünceleriyle hayatı kendine zindan eder.  Nefes aldığımız her an geçmişe iz bırakıyoruz. Ve nefes aldığımız her saniye geleceğe adım atıyoruz. Hiç geçmeyecek sandığımız acıları düşünelim. Ya o acılar hiç aklımızdan çıkmasaydı. Aradan geçen günlere, aylara, yıllara rağmen tesirini hiç kaybetmeseydi. Her saniye aklımızda olsaydı. ...