Ana içeriğe atla

Rab




Rab..
Nefsimin nefesimle yarıştığını bir tek sen biliyorsun..
Ve yenilmemek için derin nefesler aldığımı da hatta yüzme bilmediğim için her seferinde boğulduğumu da
Rab..
Üzerimde elini değil ellerini hissediyorum..
Seninle böyle konuştuğum için ahlaksız sayıyorlar beni..
Ben ise ellerinden bahsediyorum..
Yalvarırım birini görünür yap..
Dokunmasınlar bana..
Rab..
Lütfen söyle..
Bir bıçaktan daha keskin olan duyguları nasıl içimde barındırdığımı..
Seninle konuşmadan tek bir saniye geçmediğini..
Sorgulayarak düzeni kabul edip sana aşık olduğumu söyle lütfen
Rab..
Senin göğsüne ihtiyacım var..
Lütfen kollarınla kolla beni kullarından
Rab..
Üzerime yağdıracağın yağmur damlalarından kaçmayacağımı bildiğini de anlat
Rab..
Anlatamıyorum bir gün bile beni cevapsız bırakmadığını
Seni sevdiğimi ve sadece senin beni sevdiğinden emin olduğumu
Rab..
Affet beni..
Defalarca uyardığın halde muhtaçmış duygusuyla kapıldığım efendilerinden..
Yalnız olmaktan korkmadığımı bildiğim halde dolaştığım kalabalıklardan..
Yazdığım yazılar için giden ve gelenlerden dolayı affet beni..
Rab..
Göğe sığınan eteklerimden tut ve yere çak beni..
Rab..
Sessizlik sen demek ben ise çok konuştum lütfen sakla beni..
Rab..
Sana anlattığım binlerce hikayeden en beğendiğini yaşat bana şimdi
Hayatımda hiç bu kadar çıplak olmamıştım
Birşeyi umursamadığımı sadece sana sakladığımı da söyler misin
Damdan dama atlayan küçük şımarık kızın olarak beni koru bu olanlardan
Rab..
Sütümü içerken al beni
Ya da Anne rahminden çıkan bir bebek olarak saf
Yalvarırım aklımın almayacağı şeylerden muhafaza et ruhumu..
Bedenimden zor onunla yaşamak
Rab..
Kendime kapandığımda büyüyorum gözlerinde..
Açtım bütün ipekten kumaşları dokunmak için en noksan yerlerime değecek elleri..
Rab..
Onlara söyle bin elinin her hücremde dolaştığını..
Ve buna rağmen çok iyi biri olamadığımı..
Ama yalvarırım çekme ellerini..
Biliyorum çok az kaldı
Bunca boşluk hiç daha önce ön bulvarı'nda bulunmamıştı acının.
Kendimi daha güçlü hissettiğimi ve bir defa olsun kaçmadığımdan beni ödüllendirdiğini de söyle..
Benim artık susmam gerektiğini biliyorum
Notaları hazır bir şarkıda yarım kaldığımı da
İyi olduğumu da
Rab..
Kolla beni mutluluklarımdan..


Mellisa Kaya


Yorumlar

  1. Casino - JS Hub
    Get your 강릉 출장안마 sign-up bonus. Enter your name & email to verify your account. 제주도 출장마사지 Your information is 경주 출장마사지 safe and secure. 과천 출장마사지 We've tested hundreds 강릉 출장안마 of Online Since: 2013: USA

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Değer Yüklemesi

  ''Bir insana verdiğiniz değerin, onun gerçekten değerli olmasıyla ya da bunu hak edip etmemesiyle hiç ilgisi yoktur. Değer vereceğiniz insanları kendiniz seçersiniz ve bunun adı tam olarak değer yüklemesi 'dir. Yani ona verdiğimiz değerin kaynağı siz olduğunuz için asıl değerli olan karşınızdaki değil, sizsinizdir. En azından bir süre öyledir. Ama şunu da gözardı etmemek gerekir: Birine gereğinden fazla değer verirseniz eğer, artık sürekli kendinizden verdiğiniz için  siz değer kaybetmeye başlarsınız ve onun gözünde ona verdiğiniz değer ölçüsünde değersizleşirsiniz. Soylu ve tutkulu başlayan pek çok yakınlaşmanın, son derece sefilce sonlanmasının en büyük nedeni de işte bu durumdur.'' Ali LİDAR    Yıllardır, okuduğum kitaplardan sosyal medyada gördüğüm yazılardan ilgimi çekenleri not ettiğim bir defterim var. Defterdeki yazılardan bir kaçını takipçisi olduğum Ot Dergide Ali Lidar imzasıyla görünce afalladım. Çünkü benim defterimde farklı bir yazar...

Hiç Sesim

''Otursak bir akşam üzeri, sen bana hiç bilmediğim bir hikaye anlatsan. Bildiğim bir hikayede anlatsan, ben bilmezden gelirim. Söz...'' Edip Cansever Yorulduk. Yaşadığımız asırdaki kalabalıktan, fena işlerden, savaşlardan, basit yere kırılan kalplerden, altı üstü bir ömür hayatlarda kopan dev kıyametlerden... Yalnızda değiliz, hangi kalbe dokunsak bir yara.     İnsan çok çabuk pes ediyor. Yakınıyor, sızlanıyor, ağlıyor. Neden? Bir şeyler bitti, birileri gitti diye. Sonuç? Hüzün, ağrı, acı vesaire. Halbuki yaşanan herşeyin bir sebebi var. Her karanlığın sonunun aydınlık olduğunu, şerin ardında bir hayrın saklı olduğunu bildiğimiz halde hemen ipleri salıveriyoruz. Nitekim bütün acılar, bir gün geçiyor. Sonra dert yandığımız günlere ''değmezmiş'' diye tekrar göz kırpıyoruz. Yakın bir arkadaşım;  ''Nasıl oluyorda seni üzenlere kızmıyor, ümitsizliğe hiç düşmüyorsun'' demişti.  Ona sevdiğim bir yazarın sözüyle...

Üç Günlük Dünya da Bir Günlük Yılbaşı

Büyüyoruz. Gülüyoruz. Ağlıyoruz. Bazılarımız çok ağlıyor. Seviyoruz. Seviliyoruz. Sevişiyoruz. Acı çekiyoruz. Hiç bitmeyecek gafletine düşüyoruz. Okuyoruz. Bazılarımız hiç okumuyor. Haftanın kırkbeş saatini hayatımızı kazanmaya harcıyoruz. İhmal ediyoruz. İhmal ediliyoruz. Seviniyoruz. Sevindiriyoruz. Üzülüyoruz. Bazılarımız çok üzüyor. Başımızı omuzlara yaslıyoruz. Başlar omzumuza yaslanıyor. Her şey geçiyor. Her şeyin geçmesine vesile oluyoruz. Yardım bekliyoruz. Yardım ediyoruz. Bazılarımız hiç yardımcı olmuyor. Umutlanıyoruz. Umutlandırıyorlar. Hayal kırıklığına uğruyoruz. Hayal kırıklığına uğratıyorlar. Hayallerimizi gerçekleşiyoruz. Hayallerimizi gerçekleştiriyorlar. Yaşlanıyoruz…        Çaba gösterdiğimiz her şey bir gün bir boşlukta bitiyor. Yıl göstergesinde değişen bir sayı karakterimizde değişkenlik göstermesin. Yeni yıl yeni bir sayfa değildir! Yeni yıl kaç ortalı olduğunu hayata veda edene dek bilmeyeceğimiz defterin bir diğer orta bölümü...

Üç Gün’lük Dünya da Bir Gün’lük Yılbaşı IV

Yeni bir adım atmak,  yeni bir söz söylemek, insanların en korktuğu  şeydir.    Dostoyevski Fyodor    “Bir yılı daha geride bırakıyoruz” diye başlıyor(uz) her yeni yıl öncesi... İyi, kötü yaşanmışlıkları geride bırakarak.  Gerçekleştirmek istediğimiz planlarımız için yeni yıl en büyük motivasyon kaynağımız.     Ertelediğimiz, cesaret edemediğimiz hayaller(imiz) adına adım attığımız bir yıl olması için bütün koşullar hazır.   Bu yıl da tesadüfi haller hayatın bir köşesinde bizleri bekliyor. Ajandalar, planlar, programlar hükümsüz kalıyor. Aksilikler, adım adım bi haber götürüyor seni bilinmeze. Bulunduğun şehrin büyüklüğü hükümsüz kalıyor. Bu bazen güzel şeylere çoğu zaman istenmeyen durumların ortasın da bırakıyor insanı.    -da ayrımı, bileşik mi yazılır hala öğrenemedim bu arada.  Hangi durum da olursak olalım endişeye kapılmadan hayatımızdaki şükr’ümüze sığınalım. Yaşamımızda neye önem...

Kısa^cık Bir Hikaye II

‘’Nefes aldıkça yaklaştığımız sonun endişesine kapılmayıp,  gafletine de düşmeden! İşte o zaman an’ı yaşayabiliriz’’ demişti bir öğle yemeği çıkışında. Çeyrek saatlik konuşmasından bir tek bu cümle kaldı aklımda. Odaklanamıyordum. Gözlerine baktıkça aklıma dolaşan geçmiş, dudaklarının arasından çıkan kelimeleri karartıyordu. Yemek çıkışı ayaklarımın götürdüğü yere giderken; unutmak ne büyük nimet! diye geçirdim aklımdan. Geçmişte eylemleriyle kederin sebebi olan insanın şimdiki zamanda bir anlam ifade etmemesi gibi…        İnsan düşünceleriyle ağlar. Düşünceleriyle güler. Düşünceleriyle aşık olur. Aynı şekilde de düşünceleriyle hayatı kendine zindan eder.  Nefes aldığımız her an geçmişe iz bırakıyoruz. Ve nefes aldığımız her saniye geleceğe adım atıyoruz. Hiç geçmeyecek sandığımız acıları düşünelim. Ya o acılar hiç aklımızdan çıkmasaydı. Aradan geçen günlere, aylara, yıllara rağmen tesirini hiç kaybetmeseydi. Her saniye aklımızda olsaydı. ...