Karşılıklı oturuyoruz güzel insanla. En demlisinden çay en kafeinlisinden americano içiyoruz mutluluğumuza. Bizden mutlusu yok diyoruz yek ağızla. Arka masadan ''Bu nasıl bir enaniyet, gören de zanneder siz hariç herkes hüzne düşmüş'' diye gereksiz bir tepki geliyor. O kadar neşeliyiz ki duymazdan geliyoruz.
Güzel insan çantasından bir paket çıkarıyor. ''Bu senin'' diyor. Paketi açarken sakin davranmaya çalışıyorum ama ruhum ısrarla ivedilikle davranmamı istiyor. Franz Kafka'nın Milena'ya Mektuplar adlı kitabı çıkıyor paketten. Kapağını açıyorum ''Seni Kafka'nın
Milena'yı sevdiği gibi seviyorum. Tek farkımız bizim kavuşmamız :)'' yazıyor. Mutluluğumun üzerine son harç daha atılıyor. Mutluluğun termosferindeyim sanki, evet diyorum daha sonrası yok. Elini tutup gülümsüyorum. ''Bende demiyorum çünkü önce okumam lazım. Aralarındaki sevgi bizim ki kadar kuvvetli mi acaba?'' diyorum güzel insana. Elimin üstüne elini koyup gözlerime bakıp gülümsüyor o da.
Her ne kadar zamanın durmasını istesek de kalkma vakti geliyor. Yarın tekrar buluşmak için sözleşiyoruz.
Eve varıyorum. Üstümü değiştirip, banyo da diş fırçalama ritüelini yerine getirdikten sonra kendimi yatağıma atıyorum. Kitabı sabaha kadar okuyup bitirmek istiyorum. Gözlerim oda da kitabı arıyor. Çalışma masamın üstünde olan Milena'ya Mektuplarla göz göze geliyoruz. Yataktan kalkıp kitap ile masanın çekmecesinde ki okuma ışığımı da alıyorum. Çekmeceyi kapatırken arkasından yere bir kağıt düşüyor. Yere uzanıp alıyorum kağıdı. Üç cümle yazıyor kağıtta. O üç cümleyi okurken içimi berbat bir hüzün sarıyor. Az önce mutluluğun termosferin de olan ben bir anda dibi görüyorum. Kitapla okuma ışığını tekrar masaya bırakıyorum. Elimde kağıt yatağıma uzanıyorum. Tekrar tekrar okuyorum üç cümleyi. Her okuduğumda Hüznün barisferine yaklaşıyorum. Bir kaç saat sonra aklıma ''Mutluluk ile hüzün arasındaki çizginin sırat köprüsü kadar ince olduğu'' düşüncesi yerleşiyor. Sabaha karşı uykuya dalıyorum. Kağıt elimden kayıp yere düşüyor.
''Seni Cemal Süreya'nın Zuhal'i sevdiği gibi seviyorum. İnanmıyorsun değil mi? Onüç günün mektupları kitabını al oku :)''
Güzel insan çantasından bir paket çıkarıyor. ''Bu senin'' diyor. Paketi açarken sakin davranmaya çalışıyorum ama ruhum ısrarla ivedilikle davranmamı istiyor. Franz Kafka'nın Milena'ya Mektuplar adlı kitabı çıkıyor paketten. Kapağını açıyorum ''Seni Kafka'nın
Milena'yı sevdiği gibi seviyorum. Tek farkımız bizim kavuşmamız :)'' yazıyor. Mutluluğumun üzerine son harç daha atılıyor. Mutluluğun termosferindeyim sanki, evet diyorum daha sonrası yok. Elini tutup gülümsüyorum. ''Bende demiyorum çünkü önce okumam lazım. Aralarındaki sevgi bizim ki kadar kuvvetli mi acaba?'' diyorum güzel insana. Elimin üstüne elini koyup gözlerime bakıp gülümsüyor o da.
Her ne kadar zamanın durmasını istesek de kalkma vakti geliyor. Yarın tekrar buluşmak için sözleşiyoruz.
Eve varıyorum. Üstümü değiştirip, banyo da diş fırçalama ritüelini yerine getirdikten sonra kendimi yatağıma atıyorum. Kitabı sabaha kadar okuyup bitirmek istiyorum. Gözlerim oda da kitabı arıyor. Çalışma masamın üstünde olan Milena'ya Mektuplarla göz göze geliyoruz. Yataktan kalkıp kitap ile masanın çekmecesinde ki okuma ışığımı da alıyorum. Çekmeceyi kapatırken arkasından yere bir kağıt düşüyor. Yere uzanıp alıyorum kağıdı. Üç cümle yazıyor kağıtta. O üç cümleyi okurken içimi berbat bir hüzün sarıyor. Az önce mutluluğun termosferin de olan ben bir anda dibi görüyorum. Kitapla okuma ışığını tekrar masaya bırakıyorum. Elimde kağıt yatağıma uzanıyorum. Tekrar tekrar okuyorum üç cümleyi. Her okuduğumda Hüznün barisferine yaklaşıyorum. Bir kaç saat sonra aklıma ''Mutluluk ile hüzün arasındaki çizginin sırat köprüsü kadar ince olduğu'' düşüncesi yerleşiyor. Sabaha karşı uykuya dalıyorum. Kağıt elimden kayıp yere düşüyor.
''Seni Cemal Süreya'nın Zuhal'i sevdiği gibi seviyorum. İnanmıyorsun değil mi? Onüç günün mektupları kitabını al oku :)''
Yorumlar
Yorum Gönder