Güzel mi Günler Gelecek!

   Yarım saattir izlediğim filmi anlamaya çalışırken kapı olağanca şiddetiyle açıldı. Umut elinde siyah poşetiyle bir hışımla içeri girdi. ‘’Bu ne şiddet bu celal birader’’ derken Umut;  

‘’Nolcak lan bizim bu halimiz’’ dedi.

‘’Ne varmış halimiz de?’’

‘’Bende onu diyorum işte nolcak bizim bu halimiz?’’

‘’Bir şey mi oldu olum?’’

‘’Ne düzgün gidiyordu ki bir şey olsun.’’

   Çeyrek dakika kadar birbirimizle anlamlı gözükse de anlamsızca bakıştık. Daha sonra elindeki siyah poşeti göstererek ‘’hava kadife gibi gel balkonda oturalım. Hem içeriz hem de iki lafı birbirine tokuştururuz’’ dedi. Gözümü poşete dikerek ‘’neyli aldın’’ dedim bende..

‘’Senin sevdiğinden. Sade. hem de en beypazarlısından’’

‘’Kardeşim benimm. sen geç ben bilgisayarı kapatıp geliyorum.’’

   Bilgisayarı kapatırken yarım saatimin malayani geçtiğine esef duydum bir an. Hemen ardından vardır bir hayrı diyerek kendimi teselli ettim. Yanıma bir şal alıp çıktım odadan. Balkona girdiğimde Umut sade sodaları açıyordu. Gün boyu odada oturmaktan havanın şala gerek duymayacak kadar güzel olduğunun farkına bile varmamışım. Eylülün ortasında olmamıza rağmen hava ne sıcak ne soğuk hakikaten kadife gibi. Sonbahar da böyle bir hava da insanın geleceğe olan umutları daha da artıyor. Umut'un uzattığı şişeyi alıp bir dikişte yarıladım. Balkondaki ahı gitmiş vahı aramaya beş kala olan çekyatın köşesine oturdum. Uzun bir süre konuşmadan sodalarımızı içerek havanın keyfini çıkardık. Sessizliği tadında bırakıp gülerek ‘’Ee Umut bey anlat bakalım, nolcak bizim bu halimiz dedirten şeyi’’ dedim.

‘’Hayatımız da hiç
gitmediğimiz bir şehre okumaya geliyoruz. Bir de üstüne devletten kredi alıyoruz. Aldığımız kredi yetmiyor, ailelerimizin de durumu malum, doğal olarak bir de işe gidiyoruz. Bu yoğunluk arasında zaten kendimize vakit ayıramıyoruz. İşe gitmek zorunda olduğumuz için derslere gereken yoğunluğu da gösteremiyoruz. Öğrenci miyiz, emekçi miyiz belli değil? Okulu dört sene sonra devlete kredi borçlu olarak bitireceğiz. Ortada garanti bir işte yok. Ki böyle giderse dört sene de bitireceğimiz de muamma. Yoruldum be Ali gerçekten yoruldum.’’

‘’Senin içine sonbaharın hüznü girmiş. Hayalimizi unuttun galiba Umut?’’

‘’Adı üstünde Ali. Hayal! Yaşam mücadelesi içinde okulu bitireceğiz, daha sonra para biriktireceğiz de gençlerin müdavimi olacağı mevcut kafe konseptlerinden farklı bir yer açacağız. Böyle bir hayatımız varken insanın buna inanası gelmiyor artık’’

‘’Bu da geçer ya hu. Tamam şimdi zor bir hayatımız olabilir ama güzel günler de göreceğiz. Bu kadar olumsuz düşüncelerine hayalimiz panzehir olsun. Bir insanın umudunu kaybetmesi  dünyanın en kötü en berbat duygularındandır. İsminin hakkını ver umut! Umutsuzluk olumsuz düşüncelerinin ateşini körükler. Yaşamak, insana eziyet olur. Hem polyanna olmaktan başka bir çaremiz mi var?’’

‘’Ah be ali. Gıpta ediyorum sana. Bir insan hiç mi olumsuz düşünmez kardeşim. Sende olmasan bu yerde beş dakika daha durmam. Telefonun çalıyor bu arada..’’

‘’Yoo Telefon falan çalmıyor.’’

‘’Eee bu ses nerden geliyor o zaman’’

‘’Hangi sessss Umuttt…………’’

---------------------------------------------

‘’Umuttt… Umutttt…. Uykucu kocam benim uyan artık’’

‘’Aliiiiiiii!’’

‘’On bir cevapsız aramadan sonra rüyana girer tabi. Ali aradı. Kadıköy şubesinde personeller arasında bir problem çıkmış herhalde. Kendisinin acil bir işi varmış. Tembellik yapmasın, kalksın hemen gitsin kafeye dedi’’

‘’Ne kafesi Eylül?’’

‘’Halâ uyanamadın galiba. Kalk hadi yüzünü yıka kendine gel. Durum ciddi sanırım, sesi de gergindi Ali’nin haberin olsun. Sandviç hazırladım sana, mutfakta. Yolda atıştırırsın...’’