Bir Adam

   Gülhane parkında bankta oturuyordu. Hava bozulmaya yakın. Son bir buçuk saattir karşısındaki havuz da ritmik şekilde fıskiyelerden yükselip azalan suları izliyordu.  S.;

‘’Şarjım bitiyor telefonum kapanmak üzere, hoca ekstra kısa bir ders yapacakmış, biraz gecikeceğim haberin olsun’’ demişti.

 ‘’Biraz>bir buçuk saat’’ olduğunu 20 yıllık hayatında ilk defa öğrenmişti. 21. Yaşına girdiği güne de armağan olmuştu bu bilgi. Yiğit’in sol yanındaki melek ;

‘’Madem işin var ne diye buluşalım önemli diyorsun’’, Sağ yanındaki
melek de; ‘’İnsanlık hali olmadık işler çıkmış olabilir hemen kötüye yorma. Hem önemli dediyse doğum günün için bir sürpriz hazırlamıştır.’’ diyordu.

   İçindeki sesleri bastırmak için S.’ye aldığı papatyalardan bir kaçını fal niyetine hiç etmişti. Geliyor…gelmiyor…geliyor…gelmiyor…geliyor…gelmiyor… geliyor…gelmiyor…geliyor…GELMİYOR…   

Bu son olsun diyerek çiçek demetinden bir papatya daha alırken telefonu çaldı. Arayan, gün içinde telefonunu susturmayan fakülteden yakın arkadaşı olan İlker’di.

‘’Efendim Kardeşim.’’

‘’Yiğit kusura bakma tekrardan rahatsız ediyorum. Makronun notlarını buldum da hoca vizeyi nereye kadar sorumlu tuttu. Ona göre fotokopi çektiricem.’’

‘’Difarensiyele kadar İlkercim. Daha önce de söylemiştim’’

‘’Tamamdır kardeşim. Sana da çektiriyorum. Kampüse yakınsan buluşalım istersen’’

‘’Gülhanedeyim de S. ile buluşucam. Dersi uzamış onu bekliyorum. ’’

‘’Hadi ya! Yanlış anlama ama yarım saat kadar önce kafeteryada gördüm S. yi. Yasemin bide daha önce görmediğim bir iki çocuk vardı masada. Hoca ara vermiştir büyük ihtimal. Neyse artık akşam paslaşırız o zaman. Arrivederci’’

 ‘’Görüşürüz…’’

   Bir anda Yiğit’in içine türünü anlayamadığı bir mahluk oturmuştu. Doğum günüydü, S. aramıştı buluşalım önemli diye, bir buçuk saatten fazladır bekliyordu. O ise başka insanlarla vakit geçiriyordu. Düşüncelerinin arasına onlarca cevapsız sorular karışmaya başladı. Düşündükçe bir virüs sanki vücuduna yavaş yavaş yayılıyordu. Boğazına öyle bir düğüm takıldı ki ağlamak istiyor ama gözünde biriken yaşların akmasına izin vermiyordu içindeki bir güç. Hiç bir şey düşünmek istemiyordu artık. Papatyaları almadan banktan kalktı. Birdenbire gözlerini iki el kapatmıştı. Ellerinin kokusundan S. olduğunu anladı hemen. İkisinden de ses çıkmıyordu. Ellerini çektikten sonra sessizliği S. bozdu; ‘’Gerçekten kırıldım. Bundan öncekilerde ben olduğumu hemen bilirdin’’ dedi. 

Yiğit gözlerini S.nin gözlerine dikmişti. Bir lahza ayırmıyordu gözlerini S.nin gözlerinden. Kısa süre sessizlik oldu ve yine sessizliği S. bozdu. Yiğit’in elini tutarak;  

‘’Biliyorum çok beklettim ama elimde olan bir durum değil peygamber çiçeğim. Biliyorsun vizelerde başlıyor. Dersi ekmem doğru olmazdı. Bunu telafi edicem ama. Sana alâ sürprizim var.’’ Dedi. 

Yiğit es vermeden;

‘’Bana hiç yalan söyledin mi?’’ dedi.

--S.nin birdenbire yüzü kızardı. Hayatında en güvendiği kendini yakın hissettiği arkadaşı Yasemin için Peygamber çiçeğim diye sevdiği adama ilk defa Yaseminin tabiriyle ‘’pembe yalan’’ söylemişti.‘’Lütfen S. beni yalnız bırakma. Çok durmazsın zaten. Arkadaşıyla beraber davet etti bizi. Şimdi ben tek gitsem duygularımı hemen anlayacak. Gitmezsem de hakkımda yanlış düşünebilir. Biliyorum Yiğit’e bunu bahane ederek bekletmek doğru olmaz. Neticede çocuğun doğum günü… Yalvarıyorum S. Başlamamış olan ilişkimi bitirme’’ diye diye başının etini yemişti. Zorla da olsa tamam demişti.--

S. derin bir nefes alarak; ‘’Bu da nerden çıktı şimdi’’ dedi.

Yiğit soruyu tekrarladı. S. nin gözü papatyalara denk geldi. Hiçbir problem yokmuş gibi ‘’bana papatya mı aldın? Dedi. Yiğit’in sinirleri iyice artmaya başladı. Kendine verdiği sözü yani; ‘’mevla kalbi kırık eylesin de kalbi kıran eylemesin’’ felsefini yıkmak üzereydi. Alnına kısa aralıklarla bir iki damla düştü. İlk önce havuzdaki fıskiyelerden geldiğini düşündü. Damlanın şiddeti artınca gökyüzüne baktı. Yağmur çiselemeye başlamıştı.Yiğit şüphesiz ki mantıklı düşünemiyordu. Ama yalanı da gururuna yediremedi. Hele ki S. nin sorduğu soruyu geçiştirici hali, hepten çileden çıkarmıştı. İvedilikle kendi içinde mahkeme kurup kararını vermişti. Sakin bir şekilde ve yüzünde anlamlı bir o kadar da acı bir gülümsemeyle;

‘’Bilmem hatırlar mısın? Daha önce sana; ‘’Bana doğruyu söyle günlerce tartışalım ama yalan söyleme demiştim.’’ Yalanın küçüğü, büyüğü, beyazı, siyahı olmaz. O papatyalar sana doğum günü çocuğunun hediyesi olsun. Bu arada hediyen içinde teşekkür ederim. Bir ömür bu yarayı içimde saklayacağım. Hoşça kal.’’ Dedi ve çiselenen yağmurun hızlanması eşliğinde hızlı adımlarla Sarayburnu yönüne gitti.

S. bulunduğu yere çakılı kalmıştı sanki. Her şey bir anda olmuştu. Kendine geldiğinde Yiğit çoktan gitmişti. Yağmur gözündeki yaşları kamufle ediyordu.  Ağaçların dili olsa S. ye yekten ‘’Fe eyne tezhebün’’ derdi. Yaseminin ‘’başlamamış olan ilişkimi bitirme’’ demesi geldi aklına. Bitirmemesine bitirmemişti belki ama bu hareketi peygamber çiçeğini soldurttu. Yağmur Gülhane parkını serinletiyordu, S. nin her bir gözyaşı da kalbini yakıyordu…