Travma Nedir?

Uzun bir zaman önce sosyal medya da gezinirken ana sayfamda bir arkadaşımın; 

''hayattaki en büyük travma, bilmek ve sevmektir'' 

paylaşımını gördüm. Aramızdaki samimiyet derecesi yüksek olan biri olmasına rağmen sıcağı sıcağına bir tepki vermek istemedim. Yazmak ve okumakla kafayı bozmuş biri olan beni(m) kulağımda çınlar bir yargı olmuştu. Sohbet aralarında arkadaşlarıma ''hayattaki en büyük travma nedir?'' diye sormaya başlamış tatmin edici ve yahut benzer bir cevap alamıyordum. 

   Travmanın sözlükteki karşılığı; canlı üzerinde beden ve ruh açısından önemli ve etkili yaralanma belirtileri bırakan durum olarak açıklanmakta. Yara olarak açıklamakta yanlış olmaz. 

   Fakat sevmek ve bilmek neden hayattaki en büyük travma olsun ki? Okumalarımda ara ara şimşek gibi çarpıyordu bu yargı. Günler günleri takip etti ve bir an(ı) bana bir şeyi hatırlattı. Herkesin bir yara izi vardır. Öyle bir yara izi hafiften sızladı ve doğru cevabı buldum.

   İnsan birine güvenir ve öyle bir şey olur ki hayatı bir anda altüst olur. Bu sarsıcı olayı atlatmak kolay olmaz. Hatta sevmek kavramının karşılığı göz önündeyse atlatmak çok daha zordur. 

   Evet sevmek bir travma olabilirdi ya bilmek? Bir yazar ''hatırlamak için bir hafızamız varken unutmak için bir hafızamızın olmaması hayatın bize attığı en büyük kazıktır'' der. Başka bir yazarda ''unutmak değil ama belki hatırlamamak mümkün'' der. Kazandığımız kötü tecrübelerin kahramanlarını söz gelimi hüzün yuvasını hatırlamamak için bilmemeliyiz! Eğer ne olup bittiğinden sürekli haberdar isek yaranın kabuk bağlayıp düşmesi mümkün hale gelmeyebilir. Evet bilmekte bir travmadır. 

   Birçoğumuzun geçmiş de ki anıların da belli travmalar saklıdır. Her insan kendi öyküsünün kahramanı olduğundan, bu travmayı hayatındaki tüm olumsuzlukların üstünde tutabilir. Şahsi kanaatim, geçmişimizi, yaşadıklarımızı bir kenara bırakmadan, umudumuzu arttırmaya yönelik geniş perspektiften uzun bir süre irdeleyince, aslında ''hayattaki en büyük travmanın sevdiğimizin ölümünü görmek'' olduğunu anlayacaktır. 

   Hayatımızda, bize sevgisini doğduğumuz andan itibaren gösteren insanlar var. Yaşımıza yaş ekledikçe ciddi badirelerde yanımızdan ayrılmayan, sevgisini eksiltmeyen dostlar var. Nitekim bunlar anlık gafletimiz de ki olumsuzluğu kapatma iradesine sahiptir. Fakat onlardan birinin ölümüne şahit olmamızın bizde bıraktığı etkiyi (travmayı) bir ömür boyu kimse kapatamaz. Velhasıl ''hayattaki en büyük travma sevdiğimizin ölümünü görmektir.''