Ana içeriğe atla

Ya da İyisi mi Yazan Biriyle Evlen!

 

 Okuyan bir kızla çık. Parasını kıyafet yerine kitaplara yatıran bir kızla çık. Kitapları yüzünden dolabına sığamaz o. Okuyacağı kitapların listesini yapan, 12 yaşından beri kütüphane kartı olan bir kızla çık.Okuyan bir kız bul. Okuyan bir kız olduğunu çantasında her zaman okuduğu bir kitap bulunmasından anlayabilirsin. Kitapçıda, sevgiyle raflara bakan ve aradığı kitabı bulduğunda sessizce çığlık atandır o. Sahafta, eski bir kitabın sayfalarını koklayan fıstığı gördün mü? İşte o okurdur. Hele sayfalar sararmışsa kesinlikle dayanamazlar.

Kahvecide beklerken okuyan kızdır o. Fincanını dikizlersen, sütsüz kremasının yüzdüğünü görürsün çünkü o çoktan dalmıştır kitaba. Yazarın yarattığı dünyada kaybolmuştur. Sen de bir sandalye çek yanına. Sana ters ters bakabilir çünkü okuyan kızların çoğu rahatsız edilmek istemezler. Ona kitabı sevip sevmediğini sor.

Ona yeni bir kahve ısmarla. Murakami hakkında ne düşündüğünü söyle. Kardeşliğin ilk bölümünü bitirip bitiremediğini öğren. Joyce’un Ulysses’ini anladığını söylüyorsa entelektüel görünmeye çalışıyor demektir. Alice’i seviyor mu yoksa Alice mi olmak istiyor, bunu sor.

Okuyan bir kızla çıkmak kolaydır. Doğum gününde, yılbaşında ve yıldönümlerinde ona kitap alabilirsin. Ona sözcükler hediye et, şiirlerden şarkılardan hediye sözcükler. Ona Neruda, Pound, Sexton, Cummings hediye et. Kelimelerin aşk olduğuna inandığını bilsin. Gerçekle kitaplardaki gerçeği ayırt edebilir ama yine de yaşamını biraz da olsa, en sevdiği kitaptakine benzetmeye çalışacaktır. Bunda senin suçun yok.

Bir biçimde, bunu deneyecektir. Ona yalan söyle. Sözdiziminden anlıyorsa, yalan söyleme ihtiyacını anlayacaktır. Sözcüklerin ardında başka şeyler var: niyet, değer, ayrıntılar, diyalog. Dünyanın sonu olmayacaktır.

Onu bırak. Çünkü okuyan bir kız çöküşlerin her zaman zirveyle biteceğini bilir. Çünkü her şeyin bir sonu olduğunu bilir. Hikayenin devamını her zaman yazabilirsin. Tekrar tekrar başlayabilir ve hala kahraman olarak kalabilirsin. Bu hayatta bir iki kötü adama yer vardır.

Olmadığın her şey için neden korkasın ki? Okuyan kızlar bilirler ki tıpkı karakterler gibi insanlar da gelişebilirler. Twilight serisi istisnadır.

Eğer okuyan bir kız bulursan, yanından ayırma/ayrılma. Gecenin bir yarısında, kitabı göğsüne yaslamış ağlarken bulabilirsin onu, bu durumda ona çay yap ve sarıl. Onu birkaç saatliğine kaybedebilirsin ancak her zaman sana dönecektir. Kitaptaki karakterler gerçekmiş gibi konuşacaktır, çünkü bir anlık da olsa, gerçektirler.

Ona bir sıcak hava balonunda ya da bir rock konserinde evlenme teklif et. Ya da bir dahaki hastalığında gelişigüzel bir şekilde. Skype üzerinden teklif et.

O kadar sıkı gülümseyeceksin ki neden hala kalbinin infilak etmemiş ve göğsünün kan içinde kalmamış olduğunu merak edeceksin. Yaşam öykünüzü yazacaksınız, garip isimli ve garip beğenileri olan çocuklarınız olacak. Çocuklarınıza Şapkalı Kediyi ve Aslan’ı aynı gün izletebilir. Yaşlılığınızın kışında birlikte yürüyeceksiniz ve sen botlarındaki karı temizlerken, o mırıldanarak Keats okuyacak ezberinden.

Okuyan bir kızla çık çünkü bunu hak ediyorsun. Hayal edilebilen en renkli hayatı sana verebilecek bir kıza layıksın. Eğer ona sadece monotonluk, kayıp saatler ve yarım yamalak öneriler verebileceksen, yalnız kalman daha hayırlı. Eğer dünyayı ve onun ardındaki dünyaları istiyorsan, okuyan bir kızla çık.

Ya da iyisi mi, yazan bir kızla çık sen.

Rosemarie Urquico

Türkçeleştiren: Onur Çalı

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Değer Yüklemesi

  ''Bir insana verdiğiniz değerin, onun gerçekten değerli olmasıyla ya da bunu hak edip etmemesiyle hiç ilgisi yoktur. Değer vereceğiniz insanları kendiniz seçersiniz ve bunun adı tam olarak değer yüklemesi 'dir. Yani ona verdiğimiz değerin kaynağı siz olduğunuz için asıl değerli olan karşınızdaki değil, sizsinizdir. En azından bir süre öyledir. Ama şunu da gözardı etmemek gerekir: Birine gereğinden fazla değer verirseniz eğer, artık sürekli kendinizden verdiğiniz için  siz değer kaybetmeye başlarsınız ve onun gözünde ona verdiğiniz değer ölçüsünde değersizleşirsiniz. Soylu ve tutkulu başlayan pek çok yakınlaşmanın, son derece sefilce sonlanmasının en büyük nedeni de işte bu durumdur.'' Ali LİDAR    Yıllardır, okuduğum kitaplardan sosyal medyada gördüğüm yazılardan ilgimi çekenleri not ettiğim bir defterim var. Defterdeki yazılardan bir kaçını takipçisi olduğum Ot Dergide Ali Lidar imzasıyla görünce afalladım. Çünkü benim defterimde farklı bir yazar...

Hiç Sesim

''Otursak bir akşam üzeri, sen bana hiç bilmediğim bir hikaye anlatsan. Bildiğim bir hikayede anlatsan, ben bilmezden gelirim. Söz...'' Edip Cansever Yorulduk. Yaşadığımız asırdaki kalabalıktan, fena işlerden, savaşlardan, basit yere kırılan kalplerden, altı üstü bir ömür hayatlarda kopan dev kıyametlerden... Yalnızda değiliz, hangi kalbe dokunsak bir yara.     İnsan çok çabuk pes ediyor. Yakınıyor, sızlanıyor, ağlıyor. Neden? Bir şeyler bitti, birileri gitti diye. Sonuç? Hüzün, ağrı, acı vesaire. Halbuki yaşanan herşeyin bir sebebi var. Her karanlığın sonunun aydınlık olduğunu, şerin ardında bir hayrın saklı olduğunu bildiğimiz halde hemen ipleri salıveriyoruz. Nitekim bütün acılar, bir gün geçiyor. Sonra dert yandığımız günlere ''değmezmiş'' diye tekrar göz kırpıyoruz. Yakın bir arkadaşım;  ''Nasıl oluyorda seni üzenlere kızmıyor, ümitsizliğe hiç düşmüyorsun'' demişti.  Ona sevdiğim bir yazarın sözüyle...

Üç Günlük Dünya da Bir Günlük Yılbaşı

Büyüyoruz. Gülüyoruz. Ağlıyoruz. Bazılarımız çok ağlıyor. Seviyoruz. Seviliyoruz. Sevişiyoruz. Acı çekiyoruz. Hiç bitmeyecek gafletine düşüyoruz. Okuyoruz. Bazılarımız hiç okumuyor. Haftanın kırkbeş saatini hayatımızı kazanmaya harcıyoruz. İhmal ediyoruz. İhmal ediliyoruz. Seviniyoruz. Sevindiriyoruz. Üzülüyoruz. Bazılarımız çok üzüyor. Başımızı omuzlara yaslıyoruz. Başlar omzumuza yaslanıyor. Her şey geçiyor. Her şeyin geçmesine vesile oluyoruz. Yardım bekliyoruz. Yardım ediyoruz. Bazılarımız hiç yardımcı olmuyor. Umutlanıyoruz. Umutlandırıyorlar. Hayal kırıklığına uğruyoruz. Hayal kırıklığına uğratıyorlar. Hayallerimizi gerçekleşiyoruz. Hayallerimizi gerçekleştiriyorlar. Yaşlanıyoruz…        Çaba gösterdiğimiz her şey bir gün bir boşlukta bitiyor. Yıl göstergesinde değişen bir sayı karakterimizde değişkenlik göstermesin. Yeni yıl yeni bir sayfa değildir! Yeni yıl kaç ortalı olduğunu hayata veda edene dek bilmeyeceğimiz defterin bir diğer orta bölümü...

Üç Gün’lük Dünya da Bir Gün’lük Yılbaşı IV

Yeni bir adım atmak,  yeni bir söz söylemek, insanların en korktuğu  şeydir.    Dostoyevski Fyodor    “Bir yılı daha geride bırakıyoruz” diye başlıyor(uz) her yeni yıl öncesi... İyi, kötü yaşanmışlıkları geride bırakarak.  Gerçekleştirmek istediğimiz planlarımız için yeni yıl en büyük motivasyon kaynağımız.     Ertelediğimiz, cesaret edemediğimiz hayaller(imiz) adına adım attığımız bir yıl olması için bütün koşullar hazır.   Bu yıl da tesadüfi haller hayatın bir köşesinde bizleri bekliyor. Ajandalar, planlar, programlar hükümsüz kalıyor. Aksilikler, adım adım bi haber götürüyor seni bilinmeze. Bulunduğun şehrin büyüklüğü hükümsüz kalıyor. Bu bazen güzel şeylere çoğu zaman istenmeyen durumların ortasın da bırakıyor insanı.    -da ayrımı, bileşik mi yazılır hala öğrenemedim bu arada.  Hangi durum da olursak olalım endişeye kapılmadan hayatımızdaki şükr’ümüze sığınalım. Yaşamımızda neye önem...

Kısa^cık Bir Hikaye II

‘’Nefes aldıkça yaklaştığımız sonun endişesine kapılmayıp,  gafletine de düşmeden! İşte o zaman an’ı yaşayabiliriz’’ demişti bir öğle yemeği çıkışında. Çeyrek saatlik konuşmasından bir tek bu cümle kaldı aklımda. Odaklanamıyordum. Gözlerine baktıkça aklıma dolaşan geçmiş, dudaklarının arasından çıkan kelimeleri karartıyordu. Yemek çıkışı ayaklarımın götürdüğü yere giderken; unutmak ne büyük nimet! diye geçirdim aklımdan. Geçmişte eylemleriyle kederin sebebi olan insanın şimdiki zamanda bir anlam ifade etmemesi gibi…        İnsan düşünceleriyle ağlar. Düşünceleriyle güler. Düşünceleriyle aşık olur. Aynı şekilde de düşünceleriyle hayatı kendine zindan eder.  Nefes aldığımız her an geçmişe iz bırakıyoruz. Ve nefes aldığımız her saniye geleceğe adım atıyoruz. Hiç geçmeyecek sandığımız acıları düşünelim. Ya o acılar hiç aklımızdan çıkmasaydı. Aradan geçen günlere, aylara, yıllara rağmen tesirini hiç kaybetmeseydi. Her saniye aklımızda olsaydı. ...